Ovid's Metamorphoses

ΜΥΘΟΣ Α'.

Περὶ τῆς Χάους, ὅπου μετεβλήθη εἰς τὰ τέσσαρα Στοιχεῖα.

ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἡ Χάος, κατὰ τὸν Ἡσίοδον εἰς τὸ ποίημα τῆς Θεογονίας, ἦτον μία σύγχυσις, μία ἀδιάκριτος μάζα ἀπράγματος, τὰ ὁποῖα μετὰ ταῦτα ἐχωρίσθησαν εἰς τὴν τάξιν, ὁποὺ ἔχουσι τώρα· τὸ μὲν πῦρ, καὶ ὁ ἀήρ, ὡς ἐλαφρότερα τῶν ἄλλων σωμάτων, ἔλαβον τὴν θέσιν των εἰς τὸ ἄνω μέρος τοῦ παντός, ἡ δὲ γῆ, καὶ τὸ ὕδωρ, ὡς βαρύτερα εἰς τὸ κατώτερον.

ΚΕΙΜΕΝΟΝ.

Πρῶτα γὰρ ἦτον ἡ Γῆ, ἢ δὲ ἡ Θάλασσα, ἐπροτοῦ νὰ γίνῃ ὁ τὰ πάντα καλύπτων Οὐρανός, ἡ Φύσις τοῦ Παντὸς εἶχε μόνον μίαν μορφήν, ἡ δὲ ἦτον ἄλλο τι, εἰμὴ ἕνας σωρὸς ἀνείδεος, ἕνα μίγμα, τὸ ὁποῖον, μὲ ὅλον ὁποῦ περεῖχεν ὅλας τὰς ἀρχὰς τῶν πραγμάτων, δὲν ἠδύνατο ὅμως νὰ βλαστήσῃ ἐξ αὐτοῦ τίποτε. Ὁ λαμπρὸς ὀφθαλμὸς τοῦ Ἡλίου, ὁποῦ δίδει τὸ φῶς εἰς τὸν Κόσμον, καὶ ἡ Σελήνη ἡ συχνάκις μεταβαλλομένη, δὲν ἦσαν τίποτε. Ἡ Γῆ ἐπειδομένη εἰς τὸν ἑαυτόν της, ἐσύρετο, ἢ ἐσπαρασσόμενη ἀπὸ τὸ ἴδιον της βάρος, χωρὶς νὰ κρέμαται εἰς τὸν ἀέρα, ἀπὸ τὸν ὁποῖον τώρα περικυκλώνεται. Ἡ Θάλασσα δὲν εἶχεν ἁπλώσει τὰς ἀγκάλας της, διὰ νὰ ἀγκαλιάσῃ, ἢ νὰ περιεργυρίσῃ πόσον μεγάλα μέρη τῆς Γῆς, ἀλλ' οὔτε ἦταν γῆ, οὔτε ἀνεῦρίσκετο ἢ ἀὴρ, ἢ ὕδωρ. Κατ' ἐκεῖνον λοιπὸν τὸν

Ἔτσι ἡ Γῆ δεν εἶχε καμμίας σταθερότητα, τὸ ὕδωρ ἦτον ἀπήκτον, ἢ ὁ ἀήρ ἦτον ἀκαθάρτος, καὶ ἀδιαφανής, καὶ οὐδὲ λόγῳ κανένα πράγμα ὅσα εἶχε μορφή. Κάθε πράγμα ἐγίνετο ἐμπόδιον εἰς τὸ ἄλλο, ἐπειδὴ εἰς ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ σῶμα ἐμάχετο τὸ θερμὸν μὲ τὴν ψυχρότητα, τὸ ξηρὸν μὲ τὴν ὑγρότητα, ἢ τὰ ὑγρότερα ἐμάχοντο μὲ τὰ ξηρότερα, ἢ ἔτσι ἐλάμβανον αἴτια ἢ τὰ ἐλαφρότερα νὰ φιλονεικῶ μὲ τὰ βαρύτερα. Ὁ Θεὸς ὅμως, ὁ Κύριος τῆς φύσεως κατέπαυσεν αὐτὰς τὰς διαφορὰς, ἐξεχωρίζοντας τὸν Οὐρανὸν ἀπὸ τὴν γῆν, τὴν δὲ γῆν ἀπὸ τὰ ὕδατα, ἢ τὸν ἀέρα ἀπὸ τὸν αἴθερα, δηλαδὴ ἀπὸ τὸ λεπτότατον, ἢ καθαρώτατον μέρος τοῦ ἀέρος.

Ἀφ᾽ οὗ ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα ἐξεχωρίσθησαν, ὁψαίνοντες ἀπὸ τὸ σκότος, καὶ τὴν σύγχυσιν, εἰς τὴν ὁποίαν πρότερον ἦσαν καταβεβυθισμένα, ἐβάλθησαν καθ᾽ ἕνα ἐξεχωρισμένα· εἶχον ὅμως ἀναμεσόν τους κοινωνίαν, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἔνδεσεν εἰς αὐτὰ φιλίαν ἢ εἰρήνην. Τὸ πῦρ λοιπὸν ὄντας φυσικὰ ἐλαφρότερον ἀπὸ τὰ ἄλλα σώματα, ἐξεχωρίσθη νὰ ἵσταται εἰς τὸ ἀνώτατον μέρος τοῦ παντός· ὁ ἀήρ, ὡς μετὰ τὸ πῦρ ἐλαφρότερος τῶν ἄλλων σωμάτων, διετάχθη νὰ ἔχνει ὑποκάτω εἰς τὸ πῦρ· ἡ δὲ γῆ ὡς στερεά, ἢ βαρύτερα, ἐστάθη εἰς τὸ κατώτατον μέρος, ὅπου ἡ ἰδία της βαρύτης τὴν ἐσταμάτησε, ἢ τὸ ὕδωρ περιεχύθη εἰς τὸ στερεὸν ἢ ἀπήκτον στοιχεῖον τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν κατά τινα τρόπον τὴν περιέζωσαν.

ΑΛΗΓΟΡΙΑ

Εἰς σχεδίως κατ' ἀρχάς, ὅτι διὰ τὸ ἐφύτευσα νὰ ὁμιλήσω διὰ τὸ Χάος, ἐπειδὴ ὁ σκοπός τῆς Ἀλληγορείας τῶν εἶναι ἡ ἐξήγησις τῶν Μύθων, ὅτι τὸ μέρος τῆς Μεταμορφώσεων τοῦ Ὀβιδίου, ὅπου ἀναγιγνώσκεται μία τόσον εὔμορφη περιγραφὴ τῆς πλάσεως τοῦ Κόσμου, δὲν ἀρκεῖσκει νὰ συνδεδεμένη μὲ τοὺς Μύθους. Καὶ τῇ ἀληθείᾳ, εἰς τὸ Χάος, ὡς τινες ἐπίστασις, ὡς πεῖν νὰ ὑποθέσῃ ὡς τοῦ Μουσαίου, αὐτὴ ἡ διήγησις, ὅπου ἡμεῖς ἀνεδιαλάβαμε εἰς τὸ Βιβλίον, δὲν εἶναι ὅλως Μῦθος, καὶ παλλάκι εἰς τὸν πολλὰ πίστευσον ὅτι ὁ Ὀβίδιος τὴν συμφωνίαν πολὺ εἶπε, διὰ τί ἀληθῶς πῶς ἠμπόρεσε νὰ ὀνομάσῃ μεταμόρφωσιν ἐκείνο, ὅπου ἦ μόνον χρεισμὸς, ἢ μεταποίησις, καὶ ὄχι μεταβολὴ τῆς φύσεως, διὸ τὸ τῆς ἰδέας κατὰ τὸν Ἡσίοδον, τὸ Χάος ἦτον ἕνα μῖγμα ἀσαφῶν πραγμάτων, ἠμπόρησα μετὰ λόγου να εἰπωμεν πῶς ἦγινε μεταμόρφωσις, εἰς κατάστασιν, ὅπου δὲν ἦγινε μεταμόρφωσις, ἀλλὰ μόνον μία διαίρεσις, καὶ ἕνας χωρισμὸς ἑνὸς πράγματος ἀπὸ τὸ ἄλλο, ἢ πεῖν λοιπὸν νὰ πιστεύσωμεν ὅτι καὶ ὁ Ὀβίδιος μὲ ὄνομα Χάος εἴπωσε τὸ μηδέν. Τὸ αἴτιον δέ, ὅπου τὸν ἔκαμε νὰ τὸ ὀνομάσῃ μεταμόρφωσιν, δὲν εἶναι ἄλλο, παρὰ τὸ νὰ ἐννοήσῃ, ὅτι τὸ μέγα ἐκεῖνο ἔργον, ἡ πλάσις τοῦ Κόσμου ποῦ περίεσσε μὲ δίκαιον τρόπον νὰ ὀνομάσῃ διὰ τὴ μεταμορφώσεων εἰς Βιβλίον ποῦ εἶχεν, ὅπου ὀνοματοζόμενον τώρα Ποῦ, ἐξ ἐμοῦ μεταμόρφωσις: ἢ ἐκ ταύτου τὸν ἐπαμφοτέρισῃ ἡ ἀξιέπαινος αὐτοῦ συμπεριφορεύση ἀνάμεσα τὰ φιλοδοξία, ὅτι οἱ Ποιηταὶ ὅσα ἐλάλησαν διὰ δοῦ παλαιοῦ, καὶ διὰ διδασκαλίαν, τῷ ὁποίας μειρακίοι ἐδιδάχθησαν ἁπλῶς, καθῶς τὸν

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 5

ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἡμπόρευσιν δύσκολως νὰ λάβωσιν δι' αὐτοῦ ὅλα τὰ ἐφάγματα παντὸς Θεοῦ, ὡς τὶς ἔδωκε εἰς τὸν ἄνθρωπον τὴν δικαιοσύνην τὴν ἀγαθήν, ἢ κακήν, ἢ ὡς τὶς τὰς κακὰς ἐργαγμένας ζωὰς τιμωρεῖ. Πρῶτον δὲ λέγει περὶ τῆς γενέσεως τοῦ Χάους, ἀπὸ τὸ ὁποῖον, κατὰ τοὺς Ποιητάς, ἐγίνεν ὁ Κόσμος, ἢ τὸ ὁποῖον ὑπῆρχε ἀπὸ αἰώνων, ἐκλήφθη κατὰ τὴν γνώμην τοῦ Ποιητοῦ, ἥτις δὲν συμφωνῇ κατὰ πάντα αὐτὴ ἡ γνώμη μὲ τὴν Θείαν Γραφήν, πλησιάζει ὅμως περισσότερον εἰς τὴν ἀλήθειαν, παρὰ ἐκείνη τῶν Δημοσθένη, ἢ ἄλλων Δημοσθένη, καὶ Ποιηταί. Πάντα τὸν Κόσμον καὶ λέγουσιν οἱ Ποιηταὶ βλέπειν δύω ἀρχὴν τοῦ Κόσμου, Θεὸν δηλαδὴ καὶ Χάος, μὲ ὅλον ὅτι οἱ ἐκλαμβάνοντες τὸ Χάος, ἀντὶ τοῦ μὴ Ὄντος (καθὼς ἀμφισβήτως ἦν αὐτὸ τὸ ἐννοούμενον) ἢ ἀντὶ τῆς ὕλης, δι' ἧς ὁ Θεὸς τὰ πάντα ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι παρήγαγε, κατὰ τὴν γνώμην δὲ παλαιῶν σοφῶν καὶ ποιητῶν, δὲν διαφέρει αὐτὴ ἡ γνώμη τόσον πολὺ ὑπὸ τῆς ἀρχῆς τοῦ Παντός, ἢ τῆς Πλάσεως.

Περὶ τῆς Πλάσεως τοῦ Ἀνθρώπου. ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

Ἡ Μνήμη ὅλων τῶν πραγμάτων ἐνεγράφη ὑπὸ τὰ ἄλλα Στοιχεῖα, ἵνα ἔπειτα ἐπλάσθη Ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νὰ εἶναι Κύριος της.

Ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἐχώρισε τὰ μέρη ἐκεῖνα, ὁποῦ πρότερον ἦσαν μεμιγμένα, καὶ εἰς μεγάλην σύγχυσιν, καὶ ἔπλασε τὰ μέρη τοῦ Παντός, ἠθέλησε πρῶτον μὲν ἡ Γῆ νὰ λάβῃ σχῆμα σφαιροειδές, ἔπειτα ἔχυσε τὰς Θαλάσσας ἐπάνω τῆς γῆς, προστάζωντας τὰ νὰ φυσικῶς τρέχουν, καὶ νὰ συμπνέουν μὲ τὸ πνεῦμα τῶν ἀνέμων, καὶ

εμποδίζοντας αυτόν από το νά υπερβαίνειν τάς όχθας των, αλλά νά στέκωνται μέσα είς τά συνορα, μέ τά οποία τάς περιώρισον. Εφρόντισε πλέον νά γενή νά βλα στήση χόρτος, καί είς μερικά μέρη πλέον εστόλισε μέ λίμνας μεγάλας· εφρόντισε νά φτιάχωσιν επάνωθεν οι ποταμοί, από τής οποίας μερικοί μέν νά χάνωνται, ή νά κατακλύζωνται από πλέον ιδίαν γήν, άλλοι δέ νά ευχαι ρίζωσιν είς πλέον μεγαλοπελάγαν άβυσσον τής θαλάσσας, ελευθερωμένοι από τάς όχθας, όπου τάς περιώριζαν ώ σάν είς μίαν φυλακήν. Εφρόντισε τάς πλάκας νά επταν θείν, ή τάς κοιλάδας νά βαθύνειν, τάς λόγγας νά γε μίσειν από φυτά, ή τάς πέτρας, ή τά όρη νά υψω θείν. Καί καθώς ο Ουρανός είναι διηρημένος από δύο Ζώνας δεξιά, ή δύο αριστερά, ή είς την μέσην είναι άλλη μία πέμπτη Ζώνη θερμοτέρα από τάς άλλας, κατά τον όμοιον τρόπον διαίρεσε ή γήν, ήτις είναι το κατοικητόν όλον αυτό τής Κτίσεως. Αφήκε δέ ακατοί κητας, τόσον αυτόν τον μεσαίαν τόπον, διά την ύπερ βολικήν καύσιν, όσον ή τάς δύο άλλας, οπού είναι είς πλέον άκραν διά πλέον μεγάλου κρύου. Είς τάς τόπους δέ, οπού είναι μεταξύ των ρηθέντων δύο, εσώρευσαν ά κραν συμμετριότητα, συγκεράννοντες πλέον καύσιν μέ το κρύος, μέ τέτοιον τρόπον, όπου ποτέ τό ένα νά μήν υπερβή το άλλο, διά νά ημπορή νά παρφορή ή γή. Ο άήρ, όπου διαδέχεται είς αυτούς τάς επαρχίας εί ναι μέν ελαφρότερος από πλέον γήν, καί από το ύδωρ, βαρύτερος δέ από το πυρ· καί αυτός ο τόπος εδιώρί σθη από τον Θεόν νά είναι ή σύναξις των κατεχνών, των συννέφων, ή των αεροπλανειών, τά οποία φοβερίζειν τάς ανθρώπους, καί τάς ενθυμίζουν πάντοτε, ότι είς τον Ουρανόν είναι μία άφθαστος Δυνατοσύνη, ή οποία δέν

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 7

λει πολλάκις αἰωνίως τὰς ἀπιστίας, ἢ τὰ ἀμαρτήματα των. Ἐπέτρεψε δὲ ἢ εἰς τὰς ἀνέμους νὰ περιέρχωνται εἰς τὴν ἀέρα, ὄχι ὅμως ἀφοδριοθεῖς ὡς πάντοχοῦ, ἢ μὲ πάντελῆ ἐλευθερίαν· ἐπειδὴ αὐ πῶρα ὅτε καθόλου μεταχειρίζεται τὴν δύναμίν του ἐξαιρέσει μόνον εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον, ὅπου κυριαρχεῖ, μόλις ἠμπορῶμεν νὰ ἀντισταθῶμεν εἰς αὐτούς, ἄραγε δὲν ἤθελαν χαλάσῃ τὸν Κόσμον, ἢ δὲν ἤθελαν τὸν φέρῃ εἰς τὴν πρώτην του ἀκαταστασίαν, ἂν εἶχον τὸ ἐλεύθερον νὰ ἐξέχουν ὅλοι ὁμοῦ πάντοχοῦ, ἢ νὰ μεταχειρίζωνται τὰς δυνάμεις των ὁ εἰς τὰ ἔργα; Ὁ Εὖρος λοιπὸν ἐτραβήχθη κατὰ τὴν Ἀνατολήν, καὶ ἐκεῖ ἐξάπλωσε τὸ βασίλειόν του, εἰς τὴν Περσίαν δηλαδὴ καὶ Ἀραβίαν, καὶ σχεδὸν εἰς ὅλας τὰς ἀνατολικὰς χώρας. Ὁ Ζέφυρος ἐκατοίκησεν εἰς τὰ Δυτικὰ μέρη, ἐκεῖ ὅπου ὁ Ἥλιος κάθε βράδυ κρύπτεται, ἢ ἔκτισεν ἐκεῖ τὸ παλάτιόν του, ἢ ἔστησε τὸν Θρόνον του. Ὁ δὲ Σκυθικὸς Βορρέας ἐκυρίευσε τὴν Σκυθίαν, ἢ ὅλα τὰ Ἄρκτια μέρη. Ὁ Νότος δὲ πολυταῖον ὁ πατὴρ τῆς βροχῆς, ἐκάθη εἰς τὸ ἀντικρινὸν μέρος τοῦ Βορρέως, δηλαδὴ εἰς τὴν Μεσημβρίαν. Τὸν δὲ Οὐρανὸν ἐξετείμησεν ὁ Θεὸς εἰς τὸ ὑψηλὸν μέρος, σχηματίζοντάς τον ἀπὸ μίαν ὑγρὰν, ἀβαρῆ, ἢ πάσης γηΐνης ἀναθαρσίας ἄμοιρον ὕλην. Μόλις ἐβάλθησαν αὐτὰ τὰ σώματα εἰς αὐτὴν τὴν τάξιν, ὅπου εἴπαμεν, ἢ εὐθὺς ἤρχησαν τὰ ἄστρα, τὰ ὁποῖα πρότερον ἦσαν κερυμμένα, ἢ μεμιγμένα μὲ τὰ ἄλλα σώματα, νὰ φαίνωνται, καὶ νὰ λάμπωσιν εἰς τοὺς Οὐρανούς. Διὰ νὰ μὴ μείνῃ δὲ εἰς τὸ παν κανένα μέρος ἀκατοίκητον, οἱ μὲν Θεοὶ κατώκησαν εἰς τὸν Οὐρανόν, τὰ ὄψεα ἐξαπλώθησαν εἰς τὰ νερὰ

Εἰς ἀναπλήρωσιν ὅμως τῆς μεγάλης τῆς Παντὸς ἀλειψίας, ἀπέλειπε τὸ σεβασμιώτερον, ἢ δ᾽ ὀξύτερον πνεῦμα, ὁπὸ ἐδύνατο νὰ κυβερνήση τὰ ἄλλα ζῶα. Διὰ νὰ ἔχη λοιπὸν αὐτῶν τῆς προστασίας, ἔγινεν ὁ ἄνθρωπος, πλασθεὶς ἔστε ἀπὸ θείον σπόρον τῆ Πομπῆ τῆ Πάντος, ἔστε ἀπὸ τῆς γῆς, ἡ ὁποία μὲ τὸ νὰ ἦτον ἀπόμι φορὰ ἐκ τοῦ ὕδατος ὀλίγας εἶχε ξεχωρισθῆ ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν, ἔχει ἀκόμι εἰς ἑαυτὴν μερικὰς τιμιωτέρας ἀναθυμιάσεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἱκανὴν δύναμιν, διὰ νὰ γεννηθῆ ἐξ αὐτῶν ὁ ἄνθρωπος. Ὁ Προμηθεὺς λοιπὸν ἀνακατώσας μερικὸν χῶμα μὲ νερὸν, ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον καθ᾽ ὁμοίωσίν τῶν Θεῶν, ἢ ὄχι τῆς ἐπιλοίπων ζώων, τῶν ὁποίων ἡ κεφαλὴ κλίνει πρὸς τὴν γῆν, ἀλλὰ μὲ τὸ πρόσωπον ὑψωμένον πρὸς τὸν Οὐρανὸν, ἢ τοῦτο διὰ νὰ ἔχη πάντοτε τὸν νοῦν του προημλαμένον πρὸς τὸν Ποιητὴν του. Οὕτω λοιπὸν ἡ ἄμορφος, ἢ ἀνείδεος γῆ, σῶμα βαρὺ, ἢ σκληρὸν οὖσα τὰ πρῶτον, μετεμορφώθη εἰς ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ τὴν κατοικήση, ἢ νὰ εἶνε ἐξοχήν.

Ἀφ᾽ ἧς Ὀβίδιος ὡμίλησεν περὶ τοῦ Παντὸς τόσον καλὰ, ἠμποροῦμε μετὰ λόγου νὰ εἰπῶμεν πῶς ἐχρησίμευσεν εἰς τὴν πλάσιν τοῦ ἀνθρώπου. Διὰ τοῦ Προμηθέως ἢ ἔχουσες ἐκείνας ἀληθῶς τὰ πάρα τοῦ ἰδίου Θεοῦ. Τοῦτο ἐπικυροῦσι καὶ εἰς πολλῶν Παλαιῶν, οἱ ὁποῖοι Προμηθέα λέγοντες ἐννοοῦσαν ἢ ἦν, ὁπὸ προβλέπει τὰ μέλλοντα, ἢ μάλιστα τὴν σοφίαν Πρόνοιαν, μὲ τὴν ὁποίαν διοικεῖται τὸ σύμπαν τοῦ κόσμου. Καὶ ἅμα τῷ Προμηθέῳ, συντελεσθῇ τὴν πλάσιν παρεβλήθησαν. Ὁ Ὀράτιος εἰς τὸν ὕμνον τῆς γνώμον ὀρθῆν ὀνομάζει τὸν Προμηθέα θεῖον, καὶ μάλι

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 9

ποῦτα, καὶ τὴν Προσταγὴν αὐτῷ, δὲν ἠμποροῦσε αὐτὸς ὁ Νῶε, ἢ ἡ Προσταγὴν νὰ εἶναι ἀπὸ τὶ παρὰ ὁ Θεός. Ἰδὲ λοιπὸν τὶ λέγουσι ὁ Ὀβίδιος μὲ τὸν Προμηθέα, ὅπου ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον ὑπὸ τῆς γῆς, καὶ ὅπως τὸν εἰκόνισε κατὰ τὴν εἰκόνα, ἢ ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ.

Οἱ Σοφοὶ τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι ἐπίστευον ὅτι ὁ Κόσμος δὲν εἶναι αἴδιος, ἢ ὅτι ἔλαβεν ἀρχήν, ἠθέλησαν νὰ εἴπουν τὴν ἀρχήν του μὲ τὸν Μῦθον τοῦ Προμηθέως, ἢ μὲ τὴν κοσμογονίαν του κόσμου, καὶ ἡ πρώτη ἐμφάνησις τοῦ κοσμογονήθεν, καὶ ἐπλάσθη δι' ἀγνοίαν του, κατὰ ἐγὼ ἀποσκεπάζει τὰ Θεοῦ, ἢ ἡ ὁποία ἔμεινεν ἰλώδης, ἢ ξηρανθεῖσα ἐγέννησε κάποια μικρὰ σπέρματα, τὰ ὁποῖα θερμανθέντα ἐπὶ τὴν ἡμέραν ὑπὸ τῆς ζέσεως τοῦ Ἡλίου, καὶ ψυχρανθέντα τὴν νύκτα ὑπὸ τῆς δροσίας τῆς Σελήνης, μετεβλήθησαν εἰς πολύπλοκα εἴδη ζώων. Κατὰ πάντων τὴν γνώμην ὁ ἄνθρωπος ἐγεννήθη ὑπὸ τῆς αὐτῆς σπέρματα, ὥστε τὶ ἀφ' ὧν πυρακάσας μέχρι μικροῦ χρόνου, ἐφράδευεν, καὶ ἐγίνησαν ἄνθρωποι. Ὕστερον πάντων ἡ γῆ ἐπυρακάθη σκληρὰ, ἔπαυσε ὑπὸ τὸ νὰ ἀναδίδῃ ζῶα, ἢ ἀνθρώπους, καὶ ἐπειδὴ μὲ ζῶα, ἢ οἱ ἄνθρωποι ἐδυνήθησαν μὲ τὴν συνουσίαν μέσῃ. Τότε οἱ ἄνθρωποι ἔζων ἐξ ἔθους ἁπλῶς, ἢ δὲ ἰδέας εἶχον ὅτε τὸν γεωργικὸν, ὅτε ἄλλων τινὲ τεχνικὸν ἐπιτήδευμα· δὲν εἶχον ὅτε ἀρρωστίας, ὅτε θάνατον, ἀλλὰ πίπτοντες κατὰ γῆς, καὶ ἀγνοοῦντες τὸ συμβεβηκὸς, ὅτε τὶ κακοῦ ἢ ὄφελος ἔκειθεν, ὅπου ἐφάδθησαν, ἀπέθανον εἰς τὸν τόπον, ὅπου ἐπίπτον.

Ἐπειδὴ δὲ τὰ ἄλλα ζῶα μὲ νώτητα, ἢ καρύχης ἐπολεμοῦσαν μὲ τὰ

ὑπὲρ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων ζῶον εἰς τὰ σπέρματα ἡ δὴ παραδόντα τῆς πῦρ σάρχος ἐ κηπήματα, αἱ ὁποῖαι ὦσαν ὑπὸ τῆς ἐναι ψυχῆς τοῦ νοῦ ὅπουσαν σῆσα ἐ φωτία τοῦ πνεύματος, καὶ ὅτι μὲ αὐτὴν τὴν φωτίαν ὁ Προμηθεὺς ἐμψύχωσε τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ ὅντι τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος χωρὶς φιλοσοφίαν, ἐ μάθησιν λόγον ὄχι ἄλλο εἰ μὴ ἐκ χώματα, ὑπὸ ἔχοντα εἰκόνα ἀνθρώπου, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἄνθρωπος.

Περὶ τῆς διαφέσεως τῶν Αἰώνων.

Ἀφοῦ ἤπειρεν ἡ διαίρεσις τῶν Αἰώνων εἰς τέσσαρας, ὁ πρῶτος Αἰὼν ὠνοματώθη Χρυσῆς, ὁ δεύτερος Ἀργυρῆς, ὁ τρίτος Χάλκινος, καὶ ὁ τέταρτος Σιδηροῦς, καὶ τὰ αἴτια τῶν ὀνομασιῶν αὐτῶν.

Ὁ πρῶτος Αἰὼν ἢ Καιρὸς ὠνομάσθη Χρυσῆς, ἐπειδὴ καὶ εἰς αὐτὸν τὸν αἰῶνα οἱ ἄνθρωποι χωρὶς νὰ ἔχουν Κριτάς, μήτε νὰ βιάζωνται ἀπὸ Νόμους, ἐξ ἰδίας των φρονήσεως ἐφύλαττον πίστιν καὶ δικαιοσύνην, χωρὶς νὰ νομίζουσιν ἄλλο τι καλλίτερον, εἰμὴ τὴν ἁπλότητα, καὶ ἀκακίαν. Κόσμοι καὶ φόβοι τότε δὲν ἦσαν, καὶ ἐπειδὴ δὲν εὑρίσκοντο κακοὶ ἄνθρωποι, διὰ τοῦτο δὲν ἦτον ἑτοιμασμένος τιμωρητής, μήτε νόμος, ὅπως νὰ τοὺς διορθώνῃ. Δὲν ἐφοβοῦντο τότε τὴν παρουσίαν τοῦ Κριτοῦ, ὥστε ὁ Κόσμος δικαιούμενος, ἦτον χωρὶς Κριτὴν ἀσφαλὴς. Τότε τὰ μεγάλα δένδρα, ὅπως ὀνομάζονται Πίτυες, δὲν εἶχον κοπῆ, διὰ νὰ κατασκευασθῶσιν ἐξ αὐτῶν καράβια, μήτε ἀπὸ τὰ Βουνά, εἰς τὰ ὁποῖα ἦτον πολιτισμός, δὲν

δεν εἶχον κατεβῆ ἀνδμή εἰς τὴν Θάλασσαν, διὰ νὰ ὑπάγειν νὰ ἰδῆν τόπον ἀγνώστον. Οἱ ἄνθρωποι ἐμεῖνον τὸν καιρὸν δεν ἐγνώσειλον ἄλλα γῆ ἐκτὸς τῆς πατερνῆς των, ἢ αἱ χῶραι ἦσαν ἀπερίφρακτοι, μὲ τὸ νὰ μὴν εἶχον φόβον νὰ πολεμηθῶσι. Σάλπιγγες, ἀσάλια, ἢ ἄλλα ὅπλα δεν ηὑρίσκοντο, τὰ ὁποῖα ἐνῷ διαφυλάττωσι μερικάς, ἀφανίζουν ἄλλας· ἀλλ' ἔχοντες ἀναμεταξύ των εἰρήνην οἱ ἄνθρωποι, ἔζησαν μὲ πᾶσαν ὑδοργίαν, χωρὶς νὰ χρειάζωνται τὴν ἰσχύν των ὅπλων. Ἡ γῆ ἐβλάστησσε πλουσιοπαρόχως πᾶσαν παράγωγον, χωρὶς νὰ βιάζῃ ἀπὸ τὸ ὕνιον, ἢ ἀλέτρι, τὸ ὁποῖον τότε οἱ ἄνθρωποι δεν ἐμετακειρίζοντο, ὄντες ὀλιγαρκεσμένοι εἰς ἐκεῖνο, ὅπως ἡ γῆ ἐθελουσίως ἐβλάστανον, ἤγουν εἰς ἐκεῖνα, ὅπως ἐμάζωναν ἀπὸ τὰς Βάτους, καὶ εἰς τὸ βαλανίδι, ὅπου ἐπίπτει ἀπὸ τὰ δενδρα, καὶ μὲ αὐτὰς τὰς παραγωγὰς ἔκαμναν ὀψάρια ξεχασμάτια. Ἡ Ἄνοιξις ἦταν παντοτινή, ἢ ἡ θρασία τῆς πνοῆς τῶν Ζεφύρων περιέβαλπε τὴν ἁρμιότητα τῶν ἀνθέων, τὰ ὁποῖα χωρὶς νὰ σπαρῶσιν ἀπὸ τινα, ηὔξανον. Εὐθὺς ὅπως ἐθέριζον τὸ στάχυ, ἡ γῆ ἐκ δευτέρου ἐβλάστησσον ἄλλο νέον, χωρὶς νὰ ἐνοχληθῇ ὁ γεωργὸς ἐργαζόμενος τὴν γῆν. Παντακόθεν ἔρρεον ποταμοὶ πλήρεις γάλακτος, ἢ νέκταρος, ἢ τὰ δάση εἶχον δένδρα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐφαίνετο νὰ ῥέῃ μέλι.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Αἰ εἶναι δύσκολον νὰ φανερώσωμε τὸ νόημα τῆς Μύθης ταύτης, μάλλον νομίζω νὰ μὴν εἶναι χρεία νὰ εἰπῶ παραπάνω τίποτες, ἐφόσον δὲν εἶναι δύσκολον νὰ καταληφθῇ τὸ νοῦ ἀπὸ τοὺς ἀναγνώστας. Τὸ Μῦθος ὁ ἀκόλουθος εἶναι λοιπὸν νὰ παραστήσω. Τὸ

ξη, ότι το πλῆθος ἦν ανθρώπων πληθυσμένον, κατέπεσε κατ' ολίγον τῆς τῶν πραγμάτων ἁπλότητα καὶ ἀκακίας, καὶ τέλος πάντων κατήντησεν εἰς αὐτὴν τῆς ἐσχάτης φθορᾶς, ἡ ὁποία διαπλάθη εἰς ἅλα τὰ πράγματα· διότι πιστὸν εἶναι τὸ ἴδιωμα τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων, καὶ δὲν πράγμα τέλειον δηλαδὴ νὰ μὴ πέσῃ πολὺ κατρὸν εἰς τελειότητα, ὡς λέγει ἕνας Ποιητής. Οὕτως ἡ πρώτη ἀκακία, μὲ τὴν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι ἔζουν ὡς Θεοί, ἐκίνησθη ὁδηγούμενα ὑπὸ τὴν δυναστείαν, τῆς ὁποίας μετεχειρίσθη ἡ κακία κατ' αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο, ὁπὸ οἱ Ποιηταὶ ἠθέλησαν νὰ φανερώσουν μὲ τὴν Μεταμόρφωσιν τῶν Αἰώνων, καὶ αὐτὸ πάντοτε τὸ βλέπομεν, καὶ θέλομεν νὰ κατηγορήσωμεν ὀλίγην διαφθορὰν τῶν παρόντων, καὶ ἀπεριγράπτον τῶν παραγμάτων. Ὁ πρῶτος λοιπὸν Αἰὼν ὠνομάσθη Χρυσὸς, ἤτοι ἂν μὲν τὶς τῶν ἀνθρώπων, καὶ πᾶσα τὶς τοῦ κόσμου ἀνήμνησαν, καὶ δὲν ἐχρειάζετο πολιτισμὸς, οὐδὲ μῆ μεταξὺ τῶν κυμάτων, καὶ τῶν εὐνόμων. Ὠνομάσθη δὲ Ἡλικία, ἢ Αἰὼν Χρυσὸς, διὰ τὶ ὁ ἀὴρ ἦν τοῦ καθαρώτατος καὶ ἡ γῆ καρποφορωτάτη, ἢ ἐπειδὴ ἡ Φύσις τότε εἶχε πολυστερῆ διάταξιν, ὡς νεωτέρα ὁποῦ ἦτον, ἢ ἐπειδὴ ἔλειπον τότε αἱ πολυτέλειαι καὶ σωστείες, πὸς ὁποῖες βλέπομεν σήμερον εἰς ὅλα τὰ πράγματα. Βέβαια τὸ πρεσβύτερον μέρος τῶν ἀνθρώπων γνωρίζουν, καὶ δὲν τὸ μαρτυροῦν, πῶς δὲν ἐλερμίζοντο τίποτες, ἢ τὰ λαχιστὰ πολὺ ὀλίγον καλῶς, ὡς δὲν ἦσαν ὑπεράφανοι, καὶ ότι αὕτη ἡ πολυτέλεια καὶ φιλοδοξία, ὅπερ τοὺς κάνει νὰ φαντάζουν μεγάλοι, καὶ νὰ λατρεύωνται ὑπὸ πολλῶν, εἶναι ὁ δαίμων, ὅπου τοὺς ἐμφορεῖ, καὶ τοὺς πείθει ὅτι ἄφησαν τὴν ἁπλότητα, καὶ δὲν ἀγαπῶσιν ἄλλο εἰ μὴ τὴν σωστείας. Ποῦ δὲν κόπη πάχιον πάνακα, ἢ μήποτε ἢ μήπως παραμένουν καὶ ἐποίουν ὅτι χρόνος οὐδὲ αἱ δέξη χάνει ἐσὺν τὴν εἰσαγωγὴν αὕτη εἶναι ἕτερας πεινασμένον, ὁπὸ δὲν ἡμπορεῖ τίνα νὰ τὸ χερτάση, εἶναι μία χρυσέα βαθυπάλια, ὁπου δὲν ἡμπορεῖ νὰ γεμίσῃ ποτέ.

Καὶ καθὼς νὰ εἴπω ὅτι μόνον ὠνομάζετο ἐκείνη ἡ δευτέρα, μὲ τὸ ἀσήμι, ἣν ὁποίαν ὁ Κῦρος ἐδεσπόζατο, μετοικίσαντες καὶ αὐτὰς ἀπὸ τοὺς Χαλδαίους, ἢ Μήδους, εἰς τοὺς Πέρσας. Μὲ τὸ χάλκωμα, ἡ τρίτη, τῶν Ἑλλήνων, ἣν ὁποίαν ὁ Ἀλέξανδρος ἐπερίωσεν, εἰς τὴν Μακεδονίαν, ὑπάγοντας τοὺς Πέρσας. Ἡ μὲ τὸ σίδηρον, ἡ τετάρτη τῶν Ῥωμαίων, ἢ ὁποία Ῥωμαίων, ἡ ὁποία ἐστάθη ἀναμφιβόλως ἡ ἰσχυροτέρα, ἢ ἡ πλέον φθοροποιός, εἰς τὸν ἀφανισμόν, ὅσα οἱ πόλεμοι ἐπαξεύρισκαν. Εἶναι λοιπὸν ἀληθέστατον, ὅτι οἱ Ἕλληνες, διὰ ὁποίους εἶχον μεγαλωτέραν ἐμπόδειαν μὲ τοὺς Αἰγυπτίους, ἔμαθον παρ᾽ αὐτῶν τὴν ἱστορίαν τοῦ Δαυΐδ, καὶ τοῦ ἀγίου τοῦ Ναβουχοδονόσορος.

Δὲν εὕρομεν δὲ ἂν αὐτὸς ὁ Μῦθος τῶν τεσσάρων ἡλικιῶν τοῦ χρυσοῦ, ἢ ἀργύρου Αἰῶνος τοῦ Κόσμου, ἠμπορεῖ νὰ παραβαλλῇ ἢ μὲ τὰς τέσσαρας ἡλικίας τοῦ ἀνθρώπου· ἐπειδὴ αὐτὸ τὸ χρυσοῦ σημαίνει τὴν ἀκακίαν, καθὼς ὁ Ὀβίδιος θέλει νὰ μᾶς βεβαιώσῃ· εἶναι δὲ γενεὰ φρόνιμα μὲ ἀθωοτέραν ἀκακίαν ὑπὸ τὴν Κρόνου· Ὀβίδιος τὸ αὐτὸ εἶχε καταστῆσαι ὑπὸ τὸ χρυσοῦ, ἂν ὑπάρχῃ ἡ γενεὰ ὀλίγον καταπτῶσα ὑπὸ τὴν μετάλλου· Καὶ τὸν ὁ χάλκος ἔτι εἶχεν εἰς τὴν δουλείαν ὑπὸ τὸ ἀσήμι· πάλιν δὲ εὕρομεν νὰ πλάκιον τῶν ἀνθρώπων εἶναι σοβαρωτέρα ἡ γειότης· Καὶ πολὺ πάλιν τὸ σίδηρον εἶναι τὸ σκληρότερον ἀπὸ ὅλα τὰ μέταλλα, καὶ πλέον ὑποκεῖ μόχθον εἰς τὸ νὰ σκευάζῃ, ἔτσι ἢ τὸ γῆρας εἶναι ἡ ὑστάτη ἡλικία τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοῦ Κόσμου ὁ ἀφθόρευτος· ἢ κατὰ τινὰ τρόπον ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Περὶ τῆς διαιρέσεως τῆς τεσσάρων Καιρῶν τῆς Χρόνης.

Ὁ Ζεὺς ἀφ' οὗ ἀπεδίωξε τὸν Κρόνον

ἦλθεν ἡ ἀπάτη, προδοσία, βία, καὶ φιλαργυρία. Ὁ ναύτης ἐξέπλωσε τὰ πάντα εἰς τὸν ἀέρα, ὅπως δὲ εἶχεν ἐγνώρισαν αὐτόν, καὶ τὰ δένδρα, ὅπου ἐδείσαντο πόσον καιρὸν εἰς τὰς κορυφὰς τῆς Πενᾶν, γενόμενα πλοῖα, παρεπόδησαν εἰς τὰ τερμώνα τῆς ἀγνώστων Θαλασσῶν, εἰς τὰς ὁποίας ἔγινον εἰς τὸν ἴδιον καιρὸν τὰ παιγνίδι ἢ θόρυβον. Ἤρχισαν ὕστερα τότοις νὰ διορίζουν συνόρα, μοιράζοντες τὴν γῆν, ἀπὸ ἦτον προότερα κοινὴ, ὡς ὁ ἀήρ, ἢ τὸ φῶς τὰ Ἡλίου. Δὲν διχαειωδήσαν δὲ νὰ ζητήσουν ἀπὸ τὴν γῆν σπέρματα, ἢ ἄλλα πράγματα ἀναγκαῖα, ἀλλ' ἤρχισαν νὰ γορεύουν ἕως τὰ εἰς τὰ ἐντόσθια της, ἀνάζοντες θησαυρούς, τὸ θέλημον τῆς ἐπιθυμίας μας, ἢ τὸν πόρον τῆς δυστυχίας μας, καὶ τῆς κακίας, τῆς ὁποίας θησαυρούς ἡ γῆ πρὶν εἶχε κεκρυμμένους εἰς τὰ βαθύτατα μέρη, διὰ νὰ μᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὰ κακὰ, ὑστερῶντάς μας τὸν πόθον, ὅπου ἔχομεν εἰς αὐτούς. Μόλις ἄρθη ὁ σίδηρος, μόλις ἔλαμψε τὸ χρυσίον, τὸ ὁποῖον εἶναι βλαβερώτερον ἀπὸ τὸν σίδηρον, ἢ ἐπικινδυνώτερον, ἢ δὶ αὐτὰ ἤρχισεν ἡ δικαιοσύνη νὰ φύγῃ, ἢ ὁ πόλεμος νὰ βλαστήσῃ, ὁ ὁποῖος μεταχειρίζεται ἢ τὸ ἕν ἢ τὸ ἄλλο, δηλαδὴ ἢ τὸν χρυσὸν, ἢ τὸν σίδηρον, ὁρμώμενος εἰς τὸν Κόσμον, ἢ αὐτὰ τὰ ἄρματα ἐμβαίνουν εἰς τὰ χέρια αἱματωμένα τῶν φιλοδόξων, ἢ τῆς τυράννου. Οὕτως οἱ ἄνθρωποι ἔζουν πλέον ἀπὸ ἁρπαγάς, ἢ κλεπτίας· οἱ φίλοι δὲν ἐμπιστεύουντο πλέον τοὺς φίλους των, μήτε ὁ πενθερὸς τὸν γαμβρόν του, καὶ δὲν ὑπῆν ἄλλο φράγμα ἀπανωτέρον ἀπὸ τὴν ὁμοίοιαν, καὶ φιλίαν τῶν ἀδελφῶν. Ὁ ἄνδρας ἐπιβουλεύεται τὴν γυναῖκά του, αὕτη δὲ τὸν ἄνδρα της· ἢ αἱ

χια, τὰ δὲ πονηρὰ τέκνα νὰ μάχνωνται νὰ συντέμνουν τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς των. Σχεδὸν δὲν ἔμενεν εἰς τὴν γῆν μήτε ἀγάπη, μήτε πίστις, ἢ ἡ Δικαιοσύνη, ἡ ὁποία μόνη ἀπὸ τοὺς Θεοὺς διέτριβεν ἀκόμη μεταξὺ τῶν ἀν- θρώπων, ἐπέταξεν εἰς τὸν Οὐρανόν, ἀφίνουσα τὴν γῆν, τὴν ὁποίαν εἶδεν αἱματοβρεχομένην.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Ὁ Μῦθος τοῦτος ἀναφέρεται εἰς τὴν Ἱστορίαν, διότι πιστεύουσιν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι ὁ Κρόνος ἦτον ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ἀπὸ ὁμοπάτριον Βασιλέα, ἀλλά τοῦ ὁποίου ἄλλοι λέγουν νά ἔμεινεν αὐτὸς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ ὑπὸ τοῦ Διὸς κατηγορημένος νὰ βασιλεύσῃ εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ νὰ ἔλαβε πολλὰ παιδία, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦτον καὶ ὁ Ζεύς, ὁ ὁποῖος τὸν ἔβγαλεν ἐκ τοῦ Βασιλείου, ἁρπάζοντας δυναστικῶς τὴν Ἑλλάδα ὁλόκληρον, καὶ ἄλλοι λέγουν ὅτι ὁ Κρόνος Θεοκρατικὸς ἔκαμε παραίτησιν τοῦ θρόνου, μὴ δυνάμενος νὰ τοῦ κυβερνήσῃ διὰ αἰτίας τὰ γήρατά του. Ὅπως δὲ καὶ νὰ εἶναι, ἡμεῖς δὲν ἔχομεν ὑπόκρισιν νὰ διαλύσωμεν αὐτὴν τὴν διαφοράν, ὥστε νὰ ἀθωώσωμεν, ἢ νὰ καταδικάσωμεν τὸν Δία. Ἀλλὰ λέγουσιν ὅτι ὁ Ζεὺς πρῶτος παρατηρήσας τὰς μεταβολάς, ὅπως κάμνουσιν οἱ τέσσαρες καιροὶ τοῦ χρόνου, τῆς ἐδιδάξεως τὴν μέθοδον, ὅπως ὁ καθένας νὰ ἀρχῆται, ἢ νὰ τελειώνῃ, καὶ αὐτὸ ἦτον τὸ αἴτιον τῆς Μύθου ταύτης τῶν τεσσάρων καιρῶν. Προσέτι ἐφαντάσθησαν οἱ Ποιηταὶ ὅτι ὁ Κρόνος νὰ ἐκρημνίσθη εἰς τὸν Ἅδην, διὰ αἰτίας τοῦ βάθους τοῦ ἀέρος, ὅπου ὑπολαμβάνεται ὅτι τὴν ἄβυσσον τοῦ Ἅδου. Βέβαια τοῦτο, ὁ Πλάτων εἶναι ὁ ὕστερος, ἢ πλέον ἐξακριβὴς ἀπὸ τὴν γῆν, ἢ ἡ κίνησίς του πόσον εἶναι, ὅπως παρατήρησις ὅτι εἰς τὴν

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 17

Περὶ γεννήσεως τοῦ Γιγάντων.

Οἱ Γίγαντες συμμαχοι ὑπὸ τῶν γῆς, ἐκήρυξαν πόλεμον κατὰ τῆς Οὐρανοῦ· ὁ δὲ Ζεὺς βλέποντες τὴν αὐθάδειαν των, τοὺς ἐκαταπάτησε με τὴς κεραυνῆς του, ἢ ὑπὸ τὸ αἷμα αὐτῶν ἔχυσεν ἀνθρώπους, ὄχι ὀλιγώτερον κακίστους ὑπὸ αὐτῆς.

Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴν ἤθελον ἔσται μήτε ὁ Οὐρανὸς ἀσφαλέστερος ἢ ἰσχυρότερος ἀπὸ τὴν γῆν, οἱ Γίγαντες, οἱ υἱοὶ τῆς γῆς, ἐσκοπήθησαν νὰ τὸν πολεμήσουν, ἢ νὰ ἁρπάξουν τὴν Βασιλείαν του. Οὕτω λοιπὸν σωρεύοντες βουνὸν ἐπάνω εἰς βουνὸν, διὰ νὰ κάμουν σκάλαν, ὕψωσαν τοιοῦτον σωρόν, ὥστε πάντα ἦτον νὰ ἐγγίζουν εἰς τὰ ἄστρα. Ὁ Ζεὺς ὅμως ὁ ὕψιστος τῶν Θεῶν ἢ Βασιλεὺς, ἐν ῥοπῇ ὀφθαλμοῦ, ἐσύντριψε τὸν Ὄλυμπον τὸ βουνὸν τῆς Θεσσαλίας με τὸ ἀστροπελέκι, ἀναποδογύρισε τὸν Ὦσσαν, ὅπου εἶχαν βάλει ἐπάνω εἰς τὰ ἄλλα βουνὰ, καὶ αὐτὰ τὰ φοβερὰ συντρίμματα τῶν βουνῶν ἐγίνηκαν τάφοι αὐτῆς τῆς αὐθάδειας ἀνθρώπων. Λέγουσι δὲ ὅτι ἡ Γῆ μεμολυσμένη ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν θορυβημένων παίδων της (τῶν ὁποίων τὰ μεγάλα σώματα ἔμειναν καταπιεσμένα ἀπὸ τὸ ἰδίων των βάρος) νὰ ἐμψυχώσῃ ἐκεῖνο τὸ αἷμα, ὅπερ ἦτον ἀκόμη ζεστὸν, ἢ τὸ μετέπλασεν εἰς ἀνθρωπίνην μορφὴν, διὰ νὰ μὴν ἤθελεν ἐξαλειφθῇ τὸ ἀνθρώπινον γένος. Μὲ ὅλον τοῦτο καὶ αὐτὴ ἡ καινὴ γενεὰ, δὲν κατεφάνησε τοὺς Θεοὺς ὀλιγώτερον ἀπὸ τῆς Προγόνης της, μὲ τὸ νὰ ἤρχησε ἤδη αὐτὴ νὰ μεταχειρίζεται τὰς τυραννίας, ἤδη τοὺς φόνους, ὥστε ὅποιος τὴς ἤθελεν ἰδῇ, βέβαια ἠμποροῦσε νὰ εἴπῃ, ὅτι ἀπὸ αἷμα ἦσαν γεννημένοι.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Αὐτὸ ὁ Μῦθος ὑποδείχνει σαφῶς, ὅτι σκοπὸν ἔχει νὰ μᾶς φανερώση διὰ τῆς Γιγάντων μάχης τὴν ἀσέβειάν, ἢ φιλοδοξίαν, ὑπὸ τῆς ὁποίας οἱ μάχοι χρησιμοποιοῦν πόλεμον μὲ τὸν Θεόν, οἱ δόλιοι δὲ μὲ τὰς ἁγίας δυνάμεις τῆς Ἐξουσιάδος. Ὁ Μακρόβιος νομίζει, ὅτι οἱ Γίγαντες ἦσαν οἱ θεοὶ ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἀρνήθησαν τῆς τιμῆς τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ ὅλην τὴν ἀσθένειάν των, νομίζοντα ὅτι ἡ διάδοχη τῆς δικῆς του ἦτον ἰδιότητος κ᾿ ἀπόδειξα τῆν τὸ αὐτὸ εἰπεῖ τὸ θέλησον τῆς θεότητος ἢ θεότης ὑπὸ τῆς θρησκείας καὶ νὰ τὸν ἀρνηθῆ. Ἄλλοι δὲ ἐνόμισαν νὰ γνωρίσουν ἐκεῖ μόνον τὴν φιλοδοξίαν καὶ ἀσέβειαν, ἀλλ᾿ ἁπλῶς τὴν κακὴν ζωήν, ἢ δηλαδὴ ὅλες τὰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι κυβερνιῶνται ἀπὸ τὰ ἀκράπαστα πάθη, καὶ κάμνουν κάθε τρόπον νὰ θεσκεύωσιν τοῦ Θείου Νόμου ὅσον ἐναντιώμεται εἰς τὰς πολυμήτεις ὁρμὰς των. Λέγουσι ἀκόμη τοῦτο ὅτι εἶχον ποδόχεια ὀφίδη, διὰ νὰ μᾶς δείξουν ὅτι ἐκεῖνοι, ὁποὺ ὅλην τὴν Γιγάντων θεσμονίζονται, εἰς ὅλον τὸν φυσικὸν βίον δὲν ἐμπεριπατήσαν ποτὲ ὀρθῶς, ἤγουν ὅλως ἦσαν μετεχρυσμένοι ἀπὸ τὴν ὁδὸν τῆς δικαιοσύνης, ἢ τῆς τιμῆς.

Οἱ Φυσικοὶ λέγουσιν ὅτι οἱ Γίγαντες σημαίνουσι τὰς ἀτμίδας, οἱ ὁποῖοι ὄντες κατεισμένοι εἰς τὰ ἀπλάγχνια τῆς γῆς, ζητοῦν πρὸς νὰ εὔρη, ἢ νὰ ἐλαφρωθοῦν. Διὰ ταῦτο πολλάκις συνέβησαν τὰ ὑψηλότατα ἄνη, ἢ σύννεφα, ἢ μετὴν βαβὴν ἢ δυσκολίαν ἄρουσιν εἰς τὰ σύννεφα μεγαλώτατα τμήματα τῆς ἀποθανούσης φλογὸς τοῦ διαζῶν μετ' αὐτῶν ἰσχυραμένης ἢ παρομοιάζωσιν αὐτῶν τοῦ Μύθου εἰς τὴν συγκαυσίαν, ἢ ἄγνητον δὲ καὶ ἀσθενεῖ, ὅτι ὁ χυμὸς ὑπόκαυστος, φέρουσι τὴν ἁρμονίαν των, ἠμπορῆ νὰ παρομοιασθῇ μὲ τῆς Γίγαντας, καὶ ὅτι αἱ ἀδυναίαι, ὅπου ἔφθονται ἡ μία μὲ τὴν ἄλλην, εἶναι τὰ ἄνη, τὰ ὁποῖα οἱ Γίγαντες ἐσώρευσαν. Ὁ Ζεύς, καὶ τὰ ὁποῖα εἶχον κακοὺς σκοπούς, ὡς τὸ ἢ ἔβλεψε κατ᾿ αὐτῶν, εἶναι ἡ Ἰάπξις, τὸ ὑψηλὸν ἀστροπελέκι ὅτε ὁ Θεὸς ἐσκόρπισεν ἐναντίον εἰς τὰς Γίγαντας, ἠλῶν εἰς τὰς ἀτμίδας.

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 19

Ἕνας ἄλλος εἶπε μὲ ἀσεβείστηκε μεγαλύτερε ὅτι οἱ Γίγαντες εἶναι ἢ ἐκ τῶν ἠλιθίων Φιλοσόφων, οἱ τινες σφίζονταν νὰ μὴν δυνίσκωσι κακανένα πράγμα πόσον ὑψηλὸν, ὅπου αὐτοὶ νὰ μὴν εἶναι ἄξιοι νὰ τὸ ὑπεράλθουν, ἢ μὲ τὸ νὰ φανταζώνται ὅτι εἶναι αὐτοὶ μόνον σοφοὶ εἰς τὸν κόσμον, καὶ περὶ τούτου εἰς τὰ ἀποδείξεις.

Οι Γίγαντες λέγουν μετεχειρίσθησαν τινα ορη, ιδιόν να φθάσουν εις τον Ουρανόν, ή οι Φιλόσοφοι μετεχειριζόμενοι τα τρία μέρη της Φιλοσοφίας, ιδιόν να φθάσουν εις το υψηλότερον μέρος του Ουρανού, ή της Φύσεως, ή αφού υψώθησαν πολλά, επέσον εις την πλάνην, ήγουν εις την σύγχυσιν, ως τιμωρίαν της μεγάλης των ανεργείας.

Ένας άλλος βλέπων ένα Αστρολόγον, όπου έπεσεν εις λάκκον ωδοιπορούμενος τον Ουρανόν, ιδού, είπεν, ο Γίγας απόλαυσε την τιμωρίαν των Δελφών να φιλοσοφήση με αυτόν, ότι ολότελα ημπορεί να εφαρμοσθή ο ΜΥΘΟΣ των Γιγάντων εις την μεταξύ των Αστρολόγων.

Μυθολογεῖται πρὸς τινὸς, ὅτι αὐτὴ ἡ ἐπιχείρησις τῶν Γιγάντων κατὰ τῶν Θεῶν, ἐγίνεν εἰς τὴν Θεσσαλίαν, ἐπειδὴ εἰς τὰ πλεῖστα τὰ μέρη τῆς Θεσσαλίας, καὶ ἐπὶ πολὺ κατεχρήσθη τῶν Θεῶν, εἰς οἱ Θεσσαλοὶ. Ἄλλοι λέγουσιν, ὅτι οἱ Γίγαντες ἐπῶς ὀνομαστόθησαν μᾶλλον διὰ τὸ ὕψος τῶν ὀρειμάτων των, παρὰ διὰ τὴν μεγαλόσητα τῶν σωμάτων των. Ὅμως εἶναι πολλοὶ, ὅσοι διισχυρίζονται ὅτι ἐλευθματίσαν ἄνθρωποι ἑνὸς πολλὰ μεγάλου ἀναστήματος, φοβερώτατοι, ἢ ἰσχυρότατοι. Τὸ ὅ,τι ἡ Ἄγιες ἦ που μία μεγάλη πόλις, πλησίον εἰς τὸ ὄρος Λίβανον, ἡ ὁποία ἐκλήθη πόλις τῶν Γιγάντων, διότι οἱ κάτοικοι της ἦσαν πολλὰ μεγαλήτεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Λέγεσι δὲ νὰ εὕρον αὐτοὶ τὰ ὅπλα, τὰ ὁποῖα μετεχειρίσθησαν, ἔνθεν ὅλον τὸν κόσμον ὑπὸ Ἀνατολῶν μέχρι Δυσμῶν. Ἀλλὰ διὰ νὰ βεβαιώσωσιν περισσότερον ὅτι ἦσαν Γίγαντες, λέγουσιν ὅτι εὑρέθη εἰς τὴν Θεσσαλίαν ἓν κογκύλιον ποιμένος, τὸ ὁποῖον ἦταν τόσον μεγάλον, ὥστε μόλις τεσσαράκοντα βάσια ἐχώρουν ἀπὸ Οὐράνιος. Εἶδον εἰς τὴν Θεσσαλίαν εἰς τὶ σπήλαιον τῆς Δημητριάδος Μυελὸν καὶ χάλκον ἁρμόνα τὰ ἄθ' ἁρμόνα σιαγόνα ἀνθρώπινον, ἦσαν τὸ μάκρος μιᾶς σπιθαμῆς, καὶ τεσσάρων δακτύλων, κατ' εὐθεῖαν, ὑπὸ πλὼ μία ἀρχὴ ἕως πλὼ ἄλλω, καὶ εἰκοσικτὼ ὀδόντες.

μέται Σκαίρετου, ὡς ἐκείνο τῆς μελισσῶν. Ἔξω ὑπὸ αὐτὸ ἡ Ἀρκαδία ὠνομάσθη ποτὲ Γιγαντίς, ἔθει διατί τις τὰ συμπέρση, ὅτι ἐκεῖνοι, ὅπου ὠνομάσθησαν ἔπειτα Ἀρκάδες, ὠνομάζοντο κατὰ πρότερον Γίγαντες. Ὁ Νεμβρώδ, ὅπου ἔκτισε τὴν Βαβυλῶνα, ἦ ἀρχὴ ὠνομάσθη ποτὲ Γιγαντίς, καὶ ἔθει ἐκ φύσεως τὸν Γίγαντα, ἀπὸ γενεὰν κακοῦ μετὰ τὸν Κατακλυσμόν, κατὰ τινας ἐλήμψεν τὰ ὕψος τοῦ πέντε ἡμίσεος πήχης. Κατὰ δὲ τὸν Πόμπον, ἡμπορεῖ νὰ τις θαυμάση ὅτι νὰ ἐλήμψαν Γίγαντες, ἴσως νὰ ἀνευρίσκωνται καὶ τώρα εἰς κάμποσα μέρη.

Διὰ δὲ πῶν καὶ μὲν δὲν ἡμπορῶ νὰ εἶπῶ κάμποσα βέβαιον, διότι ἡ τοῦ Μώσε παράδοσις τῆς Ἱστορίας δὲν ἀρχίζει μεταγενέστερον ὑπὸ ἐκείνην τῶν Ποιημάτων. Ὁ Ἰώσηπος θέλει νὰ μᾶς βεβαιώση εἰς τὴν Ἰουδαϊκὴν Ἀρχαιολογίαν, ὅτι οἱ Γίγαντες νὰ ἐφημήθησαν ἀπὸ τὴν σύμμιξιν τῶν Δαιμόνων μὲ τὰς γυναίκας. Ὁ Λακτάντιος φαίνεται νὰ κλίνη εἰς τὴν αὐτὴν γνώμην, καθὼς τὸ ὑποδεικνύει ἀπὸ τοῦ θείου Γραφὴν. Σεβῆρος ὁ Σουλπίκιος, ἤθελον ὅλοι οἱ Θεολόγοι νὰ νομίζουσιν ὅτι οἱ Ἄγγελοι ἠγάπησαν τὰς θυγατέρας τῶν ἀνθρώπων, ἴσως ὅτι τὰς ἐνυμφεύθησαν, καθὼς οἱ Γίγαντες ἐγεννήθησαν ἀπὸ αὐτὸν τὸν γάμον. Ἀλλὰ Ἱερὸς Αὐγουστῖνος, ἤ ὅλοι οἱ Θεολόγοι, ταῦτα ἀκριβώσαντες, ἀπέρριψαν δικαίως αὐτὴν τὴν ἕξιν ὁλωσδιόλου, ὥσαν εἰ τώρα φαίνεται εἰ δύο φράσματα ἐδόθησαν ἀφορμὴν τοῦ Μύθου τούτου.

Ἀγγέλοι τῶν Θεῶν οἱ ὁποῖοι ἐκρημνίσαν εἰς τὸν δεσμὸν τὸ πῦρος, ἢ ὕστερον ὁ Νεμβρώδ, διότι ἔκτισε πύργον ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔστη ἡ περιττὴ διαίτη τῶν ὀρνίθων καὶ τοῦ ὁποίου φυλάξαντος αὐτόν, εἰς μακρὸν καὶ εἰς τὸν Ὠκεανόν. Ἐπειδὴ δὲν πρέπει νὰ ἀμφιβάλλωμεν ὅτι οἱ Ἕλληνες

Περὶ τῆς Λυκάονος τῆς Τυραννίας, ὡς τῆς μετεμορφώθη εἰς λύκον.

Τὸ παράδειγμα τοῦ Λυκάονος, Ἄρχοντος ἢ Τυράννου ὑπὸ Ἀρκαδίας, ὑπόδειγμα πόσον αὐτὸ τὸ ἦθος ἦν ἀπάνθρωπον, καὶ ἤμαστον ἀδικίας· ὁ Ζεὺς ὀργισθεὶς διὰ τὰς συληροφορίας τοῦ ἱεροῦ, ἢ ὁ δύσκολος μὲ τοὺς ξένους ἀδίκως, ἢ τὸν μετεμόρφωσεν εἰς Λύκον, τὸ ὁποῖον αὐτὸς εἶχε τὸ ὄνομα τῶν καρδίαν, ἢ τὰ ἰδιώματα.

Βλέπων τὰς ὁ Ζεὺς οὐρανόθεν τῶν ἀνθρώπων τὸ μῖσος τῆς γῆς, ἀνεστέναξε μεγάλως, ἢ ἐνθυμούμενος τὸ θαυμαστόν συμπόσιον, ὁποῦ τοῦ εἶχον ἑτοιμάσει ὁ Λυκάων, ὠργίζη κατ᾽ αὐτοῦ, ἢ ἐσυνεκρότησε τὸ Συνέδριον τῶν Θεῶν, οἵ τινες κατὰ τὴν πρόσταγήν του δὲν ἔλειψαν νὰ ἔλθουν. Εἶναι δὲ ὁ δρόμος εἰς τὸν οὐρανόν, τὸν ὁποῖον βλέπομεν ὁπόταν ὅταν εἶναι ὁ ἀὴρ γαληνός, ἢ καθαρός· ὀνομάζεται δὲ Γαλαξίας διὰ τὴν μεγάλην του λαμπρότητα, καὶ ἀπ᾽ αὐτὸν ἔρχονται οἱ Θεοὶ εἰς τὸ Παλάτιον τοῦ Διός. Εἰς τὸν αὐτὸν καιρὸν οἱ πλέον ἐκλαμπροὶ τῶν Θεῶν ἀνοίγουσι τὰς θύρας τῶν οἰκημάτων των ἐκ δεξιῶν, ἢ ἐξ εὐωνύμων· ἐπειδὴ οἱ κατώτεροι ἔχουν τὴν κατοικίαν των εἰς ἄλλα μέρη, ἢ μόνον οἱ ὑψηλότεροι ἢ κρατιστότεροι κατοικοῦσιν εἰς αὐτὸν τὸν δρόμον. Αὐτὸς εἶναι ὁ τόπος, ὁποῦ, ὡς μοὶ φαίνεται,

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'.

τας, εδυκατα τις να ονομάση Παλάτιον, καὶ Αὐλὴν τοῦ Οὐρανοῦ, ἃ ἦτον συγχωρημένον να λάβῃ τινὰς μίαν τοιαύτως τόλμην. Τέλος πάντων ἀφ᾽ οὗ καθ᾽ ὅλας ἐκάθησεν εἰς τὸ θρόνον του, καὶ ὁ Ζεὺς ὑψηλότερα ἀπὸ ὅλες, ἀπεμβάντας εἰς τὸ ἐλεφάντινον σκῆπτρόν του, ἐτίναξε ξεῖς καὶ τεσσαρες φορὰς τὰ νέφη τοῦ, καὶ μὲ αὐτὸ τὸ σημεῖον, ὅπως ᾔδειχνε τὴν ὀργήν του, ἔσεισε τὸν Οὐρανόν, τὴν γῆν, καὶ τὴν Θάλασσαν, καὶ ἔπειτα μετὰ μεγάλης Θυμῆς, εἶπε τὰ ἑξῆς λόγια· "Τέτοιαν πίκραν ἔχω σήμερον, ὥστε παρομοίαν δὲν ἔλαβα ποτὲ, μήτε ὅταν οὔρμηκαν ἀπὸ τὴν γῆν ἐκεῖνα τὰ τράπη μὲ ἑκατὸν χέτρας. Θέλουσι νὰ ἐξεδιώξουν, καὶ νὰ ὑποτάξῃν τὸν Οὐρανόν· διὰ τὶ ὅσον σκληρὸς ἢ ξομερὸς καὶ ἃ ἦτον ἐκεῖνος ὁ ἐχθρός, δέν με ἔτρεπε τόσον, ἐπειδὴ εἶχα νὰ πολεμήσω μὲ ἓν γένος ἀνθρώπων μόνον· τὸ ὁποῖον ἀφανίζοντας τὸ ἐτελείωνα ἡ μάχη· ἀλλὰ τὴν σήμερον ἔχω ἐχθροὺς εἰς κάθε μέρος τῆς γῆς, ὅπου προσκυλώνει ὁ Ποσειδών, καὶ ἃ πας ἀφανίσω ὅλες, ἐκάθη ἡ ἀνθρώπινος φύσις. Μὲ ὅλον τὸ ἐγὼ ἀπεφάσισα νὰ τοὺς ἀφανίσω, καὶ ὁμνύω εἰς τὰ ποταμὲς, ὅπου ξέχει ὑποκάτω τῆς γῆς, μεταξὺ τὰ σκότας τοῦ Ἅδου. Ὅμως πρῶτα θέλω δοκιμάσει κάθε φράγμα, ἢ ἐὰν ἡ πληγὴ εὑρεθῇ ἀνίατος, κρεῖάζεται τότε σίδηρον, διὰ νὰ μὴ φανώσῃ περισσότερον, ἢ νὰ μὴ γίνῃ αἴτιον τὸ σαπρὸν μέρος ἢ σαπίσῃ ἢ τὸ γερόν. Ἔχω εἰς τὴν γῆν Ἡμιθέας, Φαῦνας, ἢ Νύμφας, ἔχω Σατύρας, καὶ Σιλβανες, ἢ ἐπειδὴ ἀκόμη δὲν θέλομεν νὰ ἔλθουν νὰ λάβουν αὐτο

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 23

μὴ σκανδαλιστῆτε ὅτι ἐκεῖνοι νὰ ἦσαν βέβαιοι, καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε κίνδυνον, ἀφ᾽ οὗ ὁ κατηραμένος Λυκάων, πόσον γνωστὸς διὰ τὴν σκληρότητά του, αὐθάδιασε νὰ ἐπιβουλευθῆ ἐμὲ, ὡς τις κρατῶ τὴν περίοδόν μου εἰς τὰς χεῖράς του, ἐμὲ τὸν κύριόν σας, ἐμὲ, τὸν ὁποῖον σεῖς γνωρίζετε Βασιλέα, ἢ Μονάρχην; Κάθε εἷς τῶν Θεῶν λαμβάνοντας ἀρκετὸν ζυμὸν ἀπὸ αὐτὴν τὴν ὁμιλίαν, ἀποφάσισαν ὅλοι κοινῶς νὰ τιμωρήσουν τὸν ἔργον τόσον μιαρῆς, καὶ σκληρᾶς. Τοιοῦτον ὅπως ὅταν μερικοὶ κακοῦργοι ἐπάσχισαν συνεκδότως νὰ σβύσουν τὸ Ρωμαϊκὸν ὄνομα μὲ τὸ αἷμα τοῦ Καίσαρος, ἐτρόμαξεν ὅλος ὁ Κόσμος μὲ μίαν τοιαύτην ἀφανδότητον κατερρφωσιν, καὶ ὁ ζῆλος τῶν φίλων σου, ὦ μέγιστε Αὔγουστε, σὲ ἔφανε πόσον χρηστὸς, ὅσον ὁ ζῆλος τῶν Θεῶν ἔφανε ἀρεστὸς εἰς τὸν Δία· ὁ ὁποῖος ἀφ᾽ οὗ ἔκαμε νὰ παύσῃ ἡ σύγχυσις, καὶ νὰ γίνῃ ἡσυχία, καὶ σιωπὴ, ἀνέλαβε πάλιν τὸν λόγον καὶ εἶπε· Μὴ ἐμβαίνεσθε εἰς κόπον, ὦ Θεοί, ὅτι ἐκεῖνος ὁ κακὸς ὑπέδοξε· ἀλλὰ πρέπον εἶναι νὰ σᾶς φανερώσω τὸ ἔγκλημά του, καὶ τὸν τρόπον τῆς ἐπουσίας του, καὶ τῆς τιμωρίας, ὁποῦ ἔλαβεν ἀπὸ λόγου μου. Ὅταν ἡ μεγάλη φήμη τῶν κακῶν, καὶ τῆς ἀνομίας τοῦ αἰῶνος τούτου ἔφθασεν εἰς τὰ αὐτία μου, βέβαια ἐπεθύμησα νὰ φανῇ ψευδὴς αὐτὴ ἡ φήμη, καὶ κατέβηκα κάτω ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν, καὶ διὰ νὰ γίνω αὐτόπτης, κρύπτοντας τὴν Θεότητά μου εἰς ἀνθρώπινον σχῆμα, περιῆλθον ὅλην τὴν γῆν. Ἂν ἤθελα νὰ σᾶς διηγήσω ὅσα ἐπαθήματα, καὶ ὅσας παρανομίας εἶδα εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἔπρεπε νὰ σᾶς κάμω μίαν διεξοδικὴν

πέρασε τὸ Μεγάλον ὄρος, τὸ ὁποῖον εἶναι γεμάτον ἀπὸ ἄγρια ζῶα, καὶ τὸ ἄλλο τῆς Κυλλήνου, καὶ τὰς πίτυας τῆς Λυκίας ὄρος, ἔφθασα εἰς τὴν Ἀρκαδίαν, καὶ ἐμβῆκα τὸ ἐσώτερον εἰς τὸ Παλάτιον τῆς Τυράννου ἐκείνης τῆς Ἐπαρχίας, δίδοντας πρότερον κάποια σημεῖα ὅτι ἔφθασεν ἕνας Θεός· εἰς τὰ ὁποῖα καταπλησθεὶς ὁ λαός, ἤρχισε νὰ προσεύχεται, καὶ νὰ μὲ παρακαλῇ· ἀλλ' ὁ Λυκάων ἤρχισε νὰ γελᾷ, ἐμπαίζοντας τὸν Θεόν, καὶ τὰς εὐχάς, ὁποὺ ἔκαμεν ὁ λαός. Θέλω δοκιμάσει, λέγει, ἂν οὗτος εἶναι Θεός, ἢ ἄνθρωπος, ἢ θέλω κάμη μίαν δοκιμήν, ἡ ὁποῖα θέλει λύσει ὅλας τὰς ἀμφιβολίας, καὶ θέλει δεῖξει ὅλην τὴν ἀλήθειαν. Καὶ οὕτως ἐσκεδάσθη νὰ μὲ φονεύσῃ ἐξάφνα κοιμώμενον, καὶ ἡ δοκιμή, ὁποὺ ἤθελε νὰ κάμῃ διὰ νὰ μὲ γνωρίσῃ ποῖος εἶμαι, ἦτον τοιαύτη· Ἔσφαξαν ἕθεν ἀπὸ ἐκείνους, ὁποὺ οἱ Μολοσσοὶ τοῦ εἶχον στείλει ὁμήρους, καὶ προστάξε νὰ μοῦ ἑτοιμασθῇ βραστὸν τὸ μέρος τοῦ κορμίου ἐκείνου τοῦ δυστυχοῦς νέου, καὶ τὸ ἄλλο ψητόν, μ' ὅλον ὅτι ἦταν ἀκόμη ζεστόν, καὶ ἐτρέμετο. Μόλις δὲ προσέταξε νὰ τὸ βάλουν εἰς τὴν τράπεζαν, καὶ ἐγὼ προστάξα τὸ πῦρ νὰ κατακάψῃ ἐκεῖνον τὸν οἶκον, πρὸς τιμωρίαν τῆς οἰκοδεσπότου. Ἠμπορεῖτε νὰ σκεφθῆτε πόσον ζῆλον τῆς προξένησεν ἐκεῖνο τὸ συμβεβηκός. Φεύγει λοιπὸν ἔξω εἰς τὰς κάμπους, φωνάζει θέλοντας νὰ παρακαλεθῇ, ἀλλ' ἀντὶ νὰ λαλήσῃ ὠρύεται, κοπιάζοντας ματαίως νὰ προφέρῃ λόγον, καὶ οὕτω δὴ ἀπολαμβάνει ἀπὸ λόγου ποὺ ἄλλο τι εἰμὴ λύσσαν, ἐξασκῶντας εἰς τὰ ζῶα ἐκείνην τὴν αἱμοβόρον του ὄρεξιν, ὁποὺ εἶχον ἐπιθυμῶντας τοὺς φόνους, καθὼς

εἰς νὰ θέλη ἄλλω ἐοοίες. Τὰ ῥούχα του μετεβλήθησαν εἰς ἔιχας σαληρας, καὶ τὰ χέιειά του ἄγνια ποδδεια, καὶ διὰ νὰ εἴπω σωτόμως ἄγνιε Λύος, καὶ καθὼς εἶχε φρότερον ποιαύτηρ φύσιν, ἐφύλαξε καὶ τώρα εἰς τὴν νέαν του μορφὴν τὴν παλαιὰν του ἀπανθρωπίαν. Ἔχει λυσσότητα τὴν ἴδια, ὡς καὶ φρότερον, φαίνεται ἡ αὐτη ἀγρότης τὰ προσώπις του, καὶ τὸ αὐτὸ πῦρ εἰς τὰ ὁμμάτιά του· αὐτοῦ εἶναι πάντε ἡ εἰκὼν τῆς σκληρότητος.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Ἅπως ὁ Μῦθος, ὥς τὸν σοφώτατα κάλλα, εἶναι μία καλὴ γενεσιλογία, ὅτι διδάσκει τοὺς Βασιλείας, καὶ Ἡγεμόνας νὰ μὴ κάμνουν τίποτε αὐθάδεια, καὶ χωρὶς καλῶν ἐξέτασιν. Οὕτω καὶ ὁ Ζεὺς θέλοντας νὰ τιμωρήσῃ τὴν κακίαν, συναθροίζει τὸ συνέδριον ὅλων τῶν Θεῶν, ὅθεν νὰ βουλεύσῃ ἀπὸ τὴν τιμωρίαν των. Συναθροίζει δὲ ὄχι μόνον τοὺς μεγάλους, ἀλλὰ καὶ τοὺς μικροὺς, θέλοντας νὰ δείξῃ με ταῦτο ὅτι οἱ Αὐθέπται δὲν ὀφείλουν νὰ συμβουλεύωνται μόνον τοὺς μεγάλους Ἄρχοντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς πλέον ταπεινοτέρους ἀνθρώπους, καὶ ὅτι καθὼς ἦτον ἀρκετὸν εἰς αὐτοὺς τοὺς μικροὺς Θεοὺς νὰ εἶναι ἁπλῶς Θεοὶ, διὰ νὰ ἔχουσι τόπον εἰς τὸ Συμβούλιον τοῦ Διὸς, οὕτως εἶναι ἀρκετὸν εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὥς καὶ ταπεινοὺς, νὰ εἶναι μόνον τὸ δίκαιοι, διὰ νὰ ἔχουσι τόπον εἰς τὰ Συμβούλια τῶν Ἡγεμόνων. Ἀλλὰ διὰ τί μυθολογεῖ, ὅτι ὁ Ζεὺς παράγγειλεν ἅπαν τὰ ὑπὸ τοῦ Οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν, καὶ μάλιστα εἰς ἐκείνας, ὅπου ἡ φήμη λέγει δὲ τὰ μέγαλα ἀδικήματα, καὶ διὰ τὴν ἀσέβειαν τῶν ἀνθρώπων; Ταῦτα λογίζομαι, ὡς νομίζω, διὰ νὰ μάθουν οἱ Ἄρχοντες νὰ μὴ πιστεύουν ὅσα ἀκοῦν, καὶ νὰ θεωροῦν με τὰ ἴδια των ὀμμάτα τὰ

Πεῖ δὲ τὰ Λυκάονος εἶπας βέβαιον ὅτι ἐλέγχατίσε Βασιλεὺς ἦτον Ἀρκαδίας σκληρὸς καὶ ἀπάνθρωπος τόσον, ὡς καὶ φίλης, ἥμιστε συμμάχης ἐμφάνει. Ἡ γὰρ ἔπεμψε αὐτὸς, φῶτος παρέβη τὰς εἰσάκω χάξες ἐ διὰ τῆς ἀρχῆς, ὡπὸ γίνονται ὡς ἐπὶ τὸ πλέισον μετάξὺ τῆς πο λυσέδης, ὡς ὑπὲρ τὰς παρέβη Δυσίάζωπης τῆ Διὸ τῆς ὀμήρης, ὅτι τὰ τὰ ἐξ ἰχον σείλη οἱ Μολοσοὶ εἰς εὐφγαιρον, καὶ ξήτως ὑπεπάξες αὐτὸ τὸ ἔσίος, ὅπε ἦτον ἀπλέξατον, ἴς εἰπολει τὰ ὑποτάχθη, ἔρ ῥέῦσθη ὅτι τὰς κατέπιει, ὡς ὁ Λύκος τὰ ἀφέβαιε· καὶ ὑπεῖθι ὄνο μάζετο Λυκάων, ἔλαβον ἐκ τήτῃ ἀφορμώμ οἱ Ποιηταὶ νὰ εἴσθω ἐ τι μεταμορφάθη εἰς Λύκον. Καὶ ἐπείδὴ δέν εἶναι φράγμα σκληρό τερον εἰς τὸν ἀνθρώπον ἀπό αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἴτων ἀληστοῦ, ἐ κείνο ὁ πῶ εἶναι, γεμίζω ὅτι αὐτὸς ὁ Μῦθος ἔδωκεν αἴτιας εἰς τὸ ῥητὸν, ὅπου λέγει. Homo homo mini Lupus, δηλαδὴ ἀνθρώπός ἀνθρώπῳ Λύκες, ἤ αὐτό τὸ ῥητὸν ἔδωκεν ἀφορμώμ τῷ Μύθῳ.

Τέλος πάντων ἐλέγχεται μὲ τὸ τοῦ πλάσματος ἡ ἀσέβεια, ἀπιστία, ἢ ἡ ἄτιμος καὶ κακὴ ὑποδοχή, ὅπως κακῶν ἰδιούντες θεοὺς γῆν· ὁπλὰ τί εἶναι κακοῦ ἡ φιλοξενία· Λιτίσμος μὲ τὸ γραμμένον καθόλου, μᾶς ἀφ' ἀνθρώπης κοινωνίας, καὶ ἱματοποίησης τοὺς πόσον τὸν πολλὸν σχεδίας, ἐνόχου ὄντες τοῦ Ξενίου. Ὁ Τῆος Αἴσιος, ὁ Λογμὸν ὑπολέτας τῆς Ῥωμαίων σταν Ἰσραήλης, δείχνει εἰς ἕνα μέρος τῆς Συμποσίου τῷ πόσον ἐτίμιζε οἱ Παλαιοὶ τὴν φιλοξενίαν, λέγωντας ὅτι ἕνας κάποιος Βάδιος ἐκ τῆς Κάπαυς, ὅπου εἶχεν ἀκολούθησθη τὸν Ἄγιβα, ἠρνήθη δημοσίως ἐμπορέσθη εἰς τὰ δύο χρηστάυματα τῶν φιλοξενίαν, ὅπου

Ὅπως ἠφανίσθη ἐξ μόνον ἀσήτιον, ἀλλ᾽ ὅλα μόρον δὲν ἦτον ἄξιον ἀφανισμοῦ. Τὰ ἐγκλήματα, ἡδ αἱ τῆ Ἅδου Ἐρινύες ἀπλώνυν τὸ βασιλείόν των εἰς ὅλην τὴν γῆν, ὥστε ἠμπορέμεν νὰ εἰπώμεν ὅτι οἱ ἄνθρωποι ὁρκίσθησαν νὰ μὴ γάμουν ἄλλο τι παρὰ ἀδικίας. Πρέπει λοιπὸν νὰ ὑποφέρουν ὅλοι τὴν τιμωρίαν, τῆς ὁποίας ἔγιναν ἔνοχοι. Ἐγὼ δὲ ἀπεφάσισα· ἡδ ἤθελα κάμει μεγάλην ἀδικίαν, ἂν δὲν τοὺς ἐτιμώρια ὅλους κοινῶς, ἐπειδὴ ὅλοι εἶναι ἄξιοι νὰ τιμωρηθῶσι. Ἓν μέρος τῶν Θεῶν ἐπαίνεσε τὴν γνώμην αὐτοῦ τοῦ Διὸς, ἡδ τὴν ἐπαρακίνουσεν εἰς τοῦτο μάλιστα· τὸ δὲ ἄλλο μέρος ἐπέσενε τὴν γνώμην του, χωρὶς ὅμως νὰ τὸν παρακάμη καθὼς τὸ πρῶτον. Ὡστόσον δὲν ἦτον κανένας, ὅπου νὰ μὴ ἐστενοχωρήθη διὰ τὸν ἀφανισμὸν τῆς ἀνθρωπίνης γενεᾶς· ἰ λυπημένοι, ἐφώναξαν εἰς τὸν Δία, ποῖος εἰς τὸ ἐξῆς ἤθελε προσφέρῃ τὰ θυμιάματα εἰς τὰς βωμὰς των, ἰ τί ἤμελλε νὰ γείνῃ ἡ γῆ, χωρὶς νὰ ἔχῃ ἐνκατοίκους, ἡδ ἂν ἤθελε δώσει ἄδειαν εἰς τὰ ἄγρια ζῶα νὰ τὴν γυρίσουν; Ὁ Ζεῦς ὅμως, ἀφοῦ εἶχε τὴν φροντίδα ὅλων τῶν πραγμάτων, τοὺς ὑπάξεν ὅτι ἤθελε ξαναγεμίσει πάλιν τὴν γῆν με νέον λαὸν, ὅπου δὲν ἤθελε παρομοιάζει τὸν πρῶτον, τοῦ ὁποίου λαοῦ ἡ γέννησις νὰ εἶναι θαυμασιωτάτη. Οὕτω λοιπὸν ὁ Ζεῦς ἦτον ἕτοιμος νὰ ρίψῃ τοὺς κεραυνοὺς του εἰς ὅλην τὴν γῆν φοβούμενος ὅμως νὰ μήπως καῇ ὁ ἀὴρ ἀπὸ τὰς τόσας μεγάλας φλόγας, ἡδ

πὸ μέσω ἀπολεσθῇ εἰς τὸν Οὐρανὸν πάντα τοῦτον, ἵνα γίνῃ ὁ ἀφανισμὸς παγκόσμιος, ἀλλάξε γνώμην· μάλιστα ἐνθυμούμενος ὅτι, κατὰ τὰ εἰρημένα, ἔμελλε μίαν ἡμέραν νὰ πάῃ ἡ γῆ, ἡ θάλασσα, ὁ οὐρανὸς, ἢ ὅτι αὕτη ἡ μεγάλη φωτιὰ ἤθελε βάλῃ εἰς κίνδυνον τὸν Κόσμον ὅλον, ἀφῆκε τὰ συνήθη του ὅπλα, τὰ ὁποῖα κατασκευάζονται ἀπὸ τοὺς Κύκλωπας. καὶ ἐσκέφθη νὰ μεταχειρισθῇ ἄλλην παιδείαν, δηλαδὴ νὰ ἀφανίσῃ τὸ ἀνθρώπινον γένος μὲ τὰ νερά, προστάζων τες νὰ χυθῶν χείμαρροι ἀπὸ πᾶσαν μέρος τοῦ Οὐρανοῦ, διὰ νὰ τιμωρήσῃ τοὺς θνητούς. Εἰς τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐσφάλισε τὸν Βορέαν εἰς τὰ σπήλαια τοῦ Αἰόλου, ὁμοίως καὶ τοὺς ἄλλους ἀνέμους, ὅσοι ξηραίνουν τὴν γῆν, ἢ σκορπίζουν τὰ σύννεφα, καὶ ἀφῆκεν ἐλεύθερον μόνον τὸν Νότον, ὁ ὁποῖος εὐθὺς ἐπέταξε μὲ τὰς ὑγρὰς του πτέρυγας, συσκοτισμένος ἀπὸ τὸ σκότος, τὸ ὁποῖον ἔκρυβε τὴν ἡμέραν ἀπὸ τὸν Κόσμον. Ἦτον τὸ μέτωπόν του φορτωμένον σύννεφα, μὲ ρίζας ποὺ ἦσαν τόσαι ῥυάκες, καὶ τὸ πρόσωπόν του κατοικημένον μὲ κατεχῶνα, καὶ ἐξέβγαινον ἀπὸ τὰς πτέρυγάς του τόσοι ποταμοί, ὅσα ἦτον τὰ πτερά του. Ἀφοῦ ἐσύναξε τὰ σύννεφα, ὅπου ἦσαν σκορπισμένα εἰς διάφορα μέρη, καὶ τὰ ἔσφιξε μὲ τὰ ζωηρά του χέρια, ἔγινε μεγαλωτάτη βροχὴ εἰς τὸν ἀέρα, καὶ ἔχυθησαν ἐν ταὐτῷ μεγαλώτατοι ποταμοί, ὥστε ἐτρόμαξαν ὅλην γῆν. Ὡσαύτως ἡ ὑπηρέτρια τῆς Ἥρας, δηλαδὴ ἡ Ἶρις, ἐνδεδυμένη εἰς φόρεμα ποικιλόχροον, συνηθροίζες ὑδάτινα νερά, καὶ ἐφόρτωνεν εἰς τὰ σύννεφα. Τὰ σιτάλεια ἐδιασκορπίσθησαν, οἱ γεωργοὶ δακρυσμένοι ἔβλεπον τὰς κόπους των νὰ χάθωνται εἰς ὀλίγον διάστημα, καὶ ἐπροσέφερον εἰς μάτην δεήσεις πρὸς τοὺς Θεούς. Ἀλλ' ὁ Ζεὺς δὲν ἀ

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 29

Σημόν εἰς τὰ ἄρματα, ὅπως ὡρμήχθη εἰς τὸν Οὐρανόν. Ὁ Ποσειδῶν ὁ ἀδελφός του ἔρχεται εἰς βοήθειαν του μέ τὰ νερά του, ἡ ἐσυνάθροισεν ὅλης τῆς ποταμῆς, ἡ ἀφ' ἐτοῦ ἔφθασαν εἰς τὸ Παλάτιόν του, τῆς εἶπε· μὴ σοχαῖς ἐσθε σεῖς πῶρα ὅτι θέλετε δουλύειν τὸν Δία, ὄχι· ἀλλὰ θέλετε δουλύειν ἐμὲ τὸν αὐθέντην σας, ἡ κύριον. Δείξετε εἰς ὅλα τὰ μέρη τὶ δύναμι νὰ ἔχῃ ἡ ὁρμήσας ἡ βία· ἀνοίξατε τὰς πηγάς σας, συντρίψατε ὅλα τὰ ἐμπόδια, ὅπου σας χαλινώνουν, ἡ δώσετε εἰς τὰ νερά σας πᾶσαν ἐλευθερίαν. Λαμβάνοντες αὐτήν τὴν ἀφορμήν οἱ ποταμοί, ἔτρεξαν εἰς τὰ σπήλαια των, ἡ μαθ' ὑσας, ἀνοίξαν τὰς πόρτας, ὅπου περιεπλήσιον τὰ νερά των· ἐσήλασαν ἀπὸ κάθε μέρος τὰ ἐμπόδια, ἡ τὰ φράγματα, ὅπου ἀντιστέκοντα εἰς τὸν Σιμόντων, ἡ μὲ βίαιον ξέξιμον, ἐρρίφθησαν εἰς τὴν θάλασσαν. Τότε ὁ Ποσειδῶν κτυπώντας τὴν γῆν μὲ τὴν Τρίαιναν του, τὴν ἔκαμε μὲ τὸν φόβον τοῦ κτυπήματος ξεπέρασσα νὰ ἀνοίξῃ εἰς τὰ νερὰ νέας δρόμους. Οἱ ποταμοὶ ξεχειλίζοντες ἐχύθησαν εἰς τὰ κάμπα, ἡ ἥρπαξαν ἀδιαφόρως, ἡ τὰ δένδρα, ἡ τὰ φυτά, ἡ τὰ ζῶα, ἡ τοὺς ἀνθρώπους, ἡ τὰ παλάτια, ἡ τοὺς Ναούς. Ἂν κάπου σπίτιον ἔμενεν ὀρθόν, ἡ ἂν ἐδυνήθη νὰ ἀντισταθῇ εἰς τὴν βίαν τοιαύτου μεγάλου κακοῦ, αὐτὸ ἐσκεπάσθη ἀπὸ τὰ νερὰ. Δὺο ἐστήθησαν πύργοι τόσον ὑψηλοί, ὥστε νὰ μὴν ἐμβαπτίσθησαν εἰς αὐτὴν τὴν φοβερὰν ἄβυσσον. Οὕτως ἡ γῆ, ἡ ἡ θάλασσα ἐσυγχύσθησαν ἀναμεταξύ των, χωρὶς νὰ εἶναι καμμία διαφορὰ ἀναμέσον εἰς τὰ δύω αὐτὰ στοιχεῖα. Ὅλη ἡ Οἰκουμένη ἦτον μία θάλασσα, ὅπου δὲν εἶχεν οὔτε λιμένα, οὔτε παραθαλάσσιον. Ἀπὸ τῆς

φυγῆς, ἄλλοι εἰς πλοῖα, μεταχειριζόμενοι τὸ μαστέπεϊ, ὅπου παρότερον μετεχειρίζοντο τὸ ἀλέτειο· ἄλλοι πάλιν ἐκολυμβοῦσαν ἐπάνω εἰς τὰ σπίτεια, ἢ ἐπάνω εἰς τὴν κορυφὴν τῶν σωστίων δένδρων, ὅπου ἦσαν βεβυθισμένα εἰς τὰ νερὰ, καὶ ἄλλοι ἀναβαίνοντες εἰς τὰ ὑψηλότερα δένδρα να ἐλευθερωθῇ, ἐπεὶ εὔρισκον ὁ τόπος· Ἂν κατὰ τύχην ἤθελε ρίψῃ τις τὴν ἄγκυραν, αὕτη ἐνέβαινεν εἰς τὰ λιβάδι, ἢ εἰς ἀμπέλι· καὶ τὰ πέρατα τῆς θαλάσσης ἀναπαύονται ἐκεῖ, ὅπου τὰ παρόβατα, ἢ τὰ γίδια ἐσυνήθιζαν να βόσκουν, καὶ να ἡσυχάζουν. Αἱ Νηρεΐδες ἀπορήσαν βλέψασαι ὑποκάτω εἰς τὰ νερὰ δάση, πόλεις, καὶ οἰκήματα. Οἱ Δέλφινες περιπατήσαν εἰς τὰς δρῦς, ἢ φαίνονται οἱ Λύκοι να κολυμβοῦν ὁμοῦ μὲ τὰ παρόβατα. Τὸ νερὸν, ὅπου βασιλεύει εἰς πᾶν μέρος, φέρει τοὺς λέοντας, ἢ τὰς τίγρεις, ἢ ἡ δύναμις τοῦ ἀγριοχοίρου, δι᾽ οὐδὲν ὠφέλει τίποτε· ὁμοίως ἢ ἡ ταχύτης, ἢ ἐλαφρότης τῶν ἐλαφίων, τοὺς ὑποῦ παντάπασιν ἀνωφελῆς· ἢ ἀφ᾽ οὗ τὰ πτηνὰ ἐξήτησαν πολλὸν καιρὸν τόπον, διὰ να ἀναπαυθοῦν, πίπτουσιν εἰς τὸ νερὸν ἀπὸ τὸν κόπον, καὶ πνίγουσιν. Τέλος πάντων αὐτὸ τὸ φοβερὸν ξεχείλισμα τῆς θαλάσσης ἔφθασεν ἕως εἰς τὰ ὑψηλότερα βουνὰ, τῆς ὁποίων τὰς κορυφὰς ἐδυσκολοῦντο οἱ ἄνεμοι να τὰς φθάσουν, τὰ δὲ κύματα χωρὶς δυσκολίαν τὰς ἐπλάκωσαν, εἰς τρόπον, ὥστε τὸ περισσότερον μέρος ἐκείνων, ὅπου ἐσκοπίζοντο εἰς τὰς κορυφὰς τῶν να εὕρουν καταφύγιον, ἔγιναν θῦμα, ἢ παίγνια τοῦ νερὸ, καὶ ἄλλοι, ὅπου τὰ νερὰ τοὺς ἀφύχησαν, ἐφθάρησαν ἀπὸ τὴν πεῖναν.

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 31

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Εις ὁ Μεταμορφώσεως Μῦθος ἴσχυει ἀφ' ἑκυθερίας ἠφ' Ἀρχόντων, ὁ παρὸν εἶναι ἀπὸ ἱερσίαν ὑλῶν κοινὸς ἠφ' ἀνθρώπων ἐπειδῆ καὶ εἰς τὰ γερὰ ἐκληθεῖσαν ἠ ἄρχοντες ἠ ἀρχόμενοι τὸν αὐτὸν κίνδυνον, παθῆ ἡ δύναμις ἠφ μεγάλων δεῖ τῆς ἐβοηθείας καταστοῦ ὑπὸ τὴν ἀδυναμείας ἠφ μικρῶν, μαεθόμεθα ὑπὸ τοῦ Μύθου ὅτι πάσῃ ὠφέλει ἀείποτε νὰ εἶναι τῆς Βασιλέως ἠ ἡ ὑποψίη ἁγνὴ τὰ Θεῷ, ἠ ὅτι οἱ μεγάλοι ἠ οἱ μικροὶ δέν ἀμφοτέρων νὰ ἀντίγνωσιν τὰ Θεῷ παντοθεν ὁ σκοπὸς τὸ εἶναι σαθὴν εἰς τὴν ὀργὴν τὸ εὑρεθῆ ται μὲς ἱασθετηον μὲ τὸ παράδειγμα τὰ Δευκαλίωνος ἠ τῆς Πύρρας, (οἱ ἱστορίας ἑτέρας, ἠ λαβέται ἠφ Θεῶν, κτίζοντες εἰς αὐτὴν μὲ ἠχ ἀνθρωποποίησον ὑπὸ τὸν Κατακλυσμὸν) ὅτι μὲ ἐπ' ἀδωράτως, ἠ ἰσακισμο τῆς ζωῆς ὑποκτὰ κάθης πῆ δείαν κάει, ἠ δύσπασι νὰ φυλαχθῆ ὑπὸ τὴν παγκόσμιον παγκατία.

Πειστὸν εἶνει ἰδῶ νὰ ἀποδείξω ὅτι ἐξησμάτισαν πολλοὶ Δεύκαλίωνες ἐπειδὴ δὲν μᾶς ὠφελεῖ τὸ ἱξάρρουθον. Ὅσοι δὲ ἦξ τῶν τὸν Δεύκαλίωνα τῆ Κατακλυσμὸ μυσάθιον ὅτι ἦτον υἱὸς τῆ Προμηθέως, δηλαδὴ τῆς φρονήσεως, ἦ εἰς αὐτὸν ὑποδεῖξαι τὴν ὀδὺκίαισιν τῆ ἀνθρωπίνης Γενῆς καθὼς ὑποδεῖξα εἰς τὸν Προμηθέα ἡ πλάσις τὰ ἀνθρώπης ἐπειδὴ μετὰ τὸν Κατακλυσμὸν οἱ ἄνθρωποι δὶ ἐν χον Δημιουργὸν ἀπέδιδοτι, ἦ ἀζεροι τῆς ἀσφαλείας κατοίκησαν εἰς τὰς πέτρας, ἦ εἰς τὰ ἀγάλια δένδρα, ἦ Δεύκαλίων, καὶ ἡ κησαν εἰς τὰς πέτρας, ἦ εἰς τὰ ἀγάμησι τῆ Πύρρα, δηλαδὶ κάθεψησιν τῆς ζωῆς ἀνεζούντης τῆς ὑπὸ τῆς σκληρῆς κατακλίας, τῆς σωθέντων ἀνθρώπων ἦ ἐκ τούτης ἔλαβον αἴτιαν οἱ

Νῦν αὖ ἔστησαν, ὦ ἐ ψάλου δεῦ ἐφ᾽ ἡμῖν εἰς τὸ ἱερόν, εἰ γὰρ πόσον μεγάλως ὅσον τὸ ζῆ ὑπὸ τὰ μέρη τῆ Κόσμο. Ὁ Πλούταρχος τῷ μαρτυρεῖ, ὡς ὁ Λάσκαρος, λέγοντας ὅτι εὑρέθη τὸ σπειστέρῳ ὑπὸ τῆς Κιβώτου, ἡ ὁποία ἔφερε σημεῖον ὅτι ἀναχώρησαν τὰ ὕδατα.

Λέγοσι φῦός τῷ τοῖς ὅτι ὁ Δεύκαλίων, μετὰ τὸν Κατακλυσμόν, ἐσυμβουλεύθη τῷ Θέμιδα, ἦ δὲν ἔκαμε ἄλλο τί παρὰ ὅ, τί νὰ ἐσκανδάξει ἐκείνῳ, ὡς νὰ ἐλέγομεν ὅτι ἐσυμβουλεύθη τὸν λόγον, ἦ τὴν φύσιν, διὰ ἡ Θέμις ἄλλο δὲν δηλοῖ παρὰ τὸν Νόμον τῆς Φύσεως ἦ τῶν κείσιν τὰ ἰσος, ὅπως διδάσκει τὸν ἄνθρωπον νὰ πράττῃ ὅσα εἶναι συγχωρημένα (ἐπειδὴ ἡ λέξις Θέμις ἑλληνιστὶ σημαίνει τὸ δίκαιον, τὸ συγχωρημένον) ἦδε κατ᾽ αὐτὸν ἐξεμελιώθη ἡ ἀνθρωπίνη Κοινωνία.

Περὶ τῆς ἀναπλάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους ὑπὸ τῆς Δευκαλίωνος, καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Πύρρας.

Ὁ Δευκαλίων, καὶ Πύρρα ἡ γυνή, σώθέντες ἐκ τῆς γενικῆς, μιᾶς Κατακλυσμῆς, ἐγέμισαν πάλιν τὴν γῆν ὑπὸ ἀνθρώπους καὶ διάφορον ζῶον, διὰ τῆς συμβουλῆς τῆς Θεᾶς Θέμιδος.

Φωκὶς, ἡ ὁποία εἶναι μεταξὺ τῆς Ἀττικῆς, καὶ Βοιωτίας, ἦτον μία γῆ εὔκαρπος πρὸ τῆς Κατακλυσμῆς. ὕστερον δὲ ἐγίνε μέρος τῆς Θαλάσσης, ἤγουν πόντος ἀπέραντος διασημότατος, σκεπασμένος ἀπὸ νερά. Εἰς αὐτὴν τὴν Ἐπαρχίαν εἶναι βουνὸν χωρισμένον εἰς

δύο κορυφὰς ὑψηλοτέρας ἢ νεφῶν, ὀνομάζεται δὲ Παρνασσός. Εἰς αὐτὸς ἡας δύο κορυφάς, τῶν ὁποίων αἱ ἄκραι ἐφαίνοντο ὀλίγον, ἦτον πότε ὁ μόνος λιμνώ, ὁπόθ ἀβρίσκετο εἰς τὸν Κόσμον, ἐπειδὴ ὅλα τὰ ἄλλα βουνὰ ἐσκεπάσθησαν ἀπὸ τὰ νερά· κἰ εἰς αὐτὸ τὸ μέρος ἐσώθην τὸ ζευγάρι τῆς Δευκαλίωνος, τῆς γῆς γυναικός τας, οἱ ὁποῖοι μόνον ἐλευθερώθησαν ἀπὸ τὸν παγκόσμιον Κατακλυσμόν. Αὐτὸς ὁ Δευκαλίων ἦτον τόσον δίκαιος ἄνθρωπος, ὁπόθ ποτὲ δύο ἐφάνη εἰς τὸν Κόσμον παρόμοιος, εἰς τὴν δικαιοσύνην, ἁπλότητα, ἠθ ἀκακίαν, ἡ γυναῖκα ὡσαύτως ἦτον ἡ πλέον θερμὴ εἰς τὴν σεβασμίαν, κἰ λατρείαν τῶν Θεῶν. Βλέποντας λοιπὸν ὁ Ζεὺς ὅτι ὅλος ὁ Κόσμος κατεφθάρη, κἰ δὲν ἔμειναν παρὰ μόνον οἱ ἀνδρόγυνον ἄκακοι, κἰ Θεοσεβεῖς, ἐπροσέταξε τὸν Βορρᾶν νὰ διώξῃ τὰ σύννεφα, ἐλευθερώσαντας αὐτὸν τὸν βόρειον ἄνεμον ἀπὸ τὰ δεσμά, ὁπὸ τὸν ἔχει· ὁ ὁποῖος συνηθίζει νὰ καθαρίζῃ τὸν ἀέρα. Καὶ ἔτσι ἐπροσέταξε νὰ φανῇ ἡ γῆ, κἰ νὰ ἴδῃ τὸ πρόσωπον τῆς οὐρανός κἰ νὰ ἡμερώσῃ ἡ θάλασσα. Εἰς τὸν αὐτὸν καιρὸν ὁ Ποσειδῶν ἀφήνοντας τὴν Τρίαιναν, ἐκάλεσε τὰ δυσμόρφα κύματα, κἰ ἐπροσέταξε τὸν Τρίτωνα νὰ σημάνῃ τὴν σάλπιγγά τας, κἰ νὰ ἀνακαλέσῃ τοὺς ποταμούς· ὁ ὁποῖος σημαίνοντας κατὰ τὴν προσταγὴν τῆς Κυρίας τας, χωρὶς νὰ χάσῃ καιρόν, ἀπὸ τὴν μέσην τῆς θαλάσσης, ἔκαμε νὰ ἀκουσθῇ εἰς ὅλα τὰ πέρατα τῆς γῆς ἡ προσταγὴ· ἡ ὁποία μόλις ἠκούσθη, κἰ Θεὸς ὑπεχώρησαν ὅλα τὰ νερὰ τῆς γῆς, κἰ τῆς θαλάσσης. Ἡ θάλασσα, ἡ ὁποία ἦτον παντοῦ ἐξαπλωμένη, ἐσυμμαζώχθη κἰ περιεκλείσθη εἰς τὰ σύνορα τῆς, οἱ ποταμοὶ ἤρχισαν πάλιν νὰ τρέχουν εἰς τὰς αὐλακάς των, κἰ νὰ φαίνονται

φορ με αὐτε̃ τὰ νερὰ ̓Αμφότες να ἡμπορόσα να ἀναπαιγίσιο το αὐθρώπινον γενος με̃ τον αὐτον ξόπον, οπ̃ε̃ ὁ πατήρ με̃ τὸ εἶχε κάμη εἰς τη̃ς ἀρχε̃ς. ̓Αμποτες να ἡμπορόσα να ἐλλογώσω χώμα συγκερασμενον με̃ ὕδωρ, ἀφ᾽ οὗ τὸ ἤθελα πλάση̃ εἰν ἀνθρώπτε̃ς μορφή, ὥσαν ὁπ̃ε̃ μόνος ἀπέμεινα πώρα ἀπὸ ὄλον το ἀθρώπινον γενος̃, ἡ δεῖ εἶναι ἀλλ̃ος παρὰ ἡμε̃ς οἱ δύω, οἳ ὁποῖοι ἐμέναμες εἰς τον Κόσμον ὥσαν φανταλόματα, κ᾽ παραδε̃ιγματα τ̃ι ἀνθρώπ̃ε.

Αὕτα λέγωντας, κ᾽ δακρύων πηγάδες χύνοντες ἀμφόστεροι, ἀπεφάσισαν να παρακαλέσουν τὰς Θέας, κ᾽ μὲ ζήτησιν ἀπὸ τὰς μαντείας παρηγορείαν κ᾽ βοήθειαν. Κα᾽ οὕτως ἁμὰ ἀργοστόριντες περισσότερον, ἐπήγαν ὁμοῦ περιπατῶντες το μῆκρο τῆς ὄχθης τοῦ Κεφίσου ποταμοῦ, τοῦ ὁποίου τὰ νερὰ δ᾽ ἦσαν ἀκόμη πόσον καθαρά, μὲ ὅλον ὅπ᾽ εἶχον ῥαντισθῇ εἰς τον τόποντας. Ἀπὸ τον ὁποῖον πέρνοντες νερόν, κ᾽ χύνοντες εἰς τὰς κεφαλὰς πάνω, κ᾽ εἰς τὰ ῥοῦχα πάνω, ἐπήγαν εἰς τον Ναὸν τῆς Θέμιδος, πρὸ ὁποίου ἡ εἴσοδος ἦτον ἀκόμη γεμάτη ἀπὸ λασπωμένον βρύον, ἡ θ᾽ αἱ τράπεζαι ὀρθαὶ, χωρεῖς να φαίνεται εἰς αὐτὲς κανένα σημεῖον Θυσίας. Εὐθὺς ὁπ᾽ ἐπάτησαν τὰς βασμίδας τοῦ Ναοῦ, ἔπεσαν καὶ γῆς κ᾽ οἱ δύω μακροφιλῶντες το ἔδαφος, κ᾽ προσευχόμενοι ἔλεγον πρὸς τὴν Θεὰν· „ αἱ ἡμπορῶν οἱ Θεοὶ να δυσώσηθῶσι μὲ προσευχὰς δικαίας, ἡ θ᾽ ὕβλαβεῖς, αἱ ὁ Θυμὸς των ἡμπορᾷ να παύσῃ, φανέρωσον μας, ὦ ἱερὰ Θέμις, πῶς δύναται να ἀναπαύσῃ τὸ ἀφανισθὲν γένος τῶν ἀνθρώπων·

δύονται ἄλλη φύσιν μαλακωτέραν, ἐδύνατό τις νὰ διεκπείρη, εἰς αὐτὸς τῆς ἀνθρωπίνης μορφῆς· ἀλλ᾿ αὐτὴ ἡ μορφὴ δέν ἦτον πεπελεσμένη, ἰ ὡμοίαζες τὰ ἀγάλματα, ὅπως εἶναι μόνον χαραγμένα εἰς τὴν πέτραν, ἢ εἰς τὸ μάρμαρον. Τὸ τρυφερότερον, καὶ γεωδέστερον μέρος τῆς πέτρας, μετεβλήθη εἰς σάρκα, καὶ εἰς νεῦρα, τὸ δὲ σκληρότερον, ἔγινε κόκκαλα· ἐκεῖ δὲ ὅπως ἤσαν φλέβες εἰς τὴν πέτραν, ἔμειναν πάλιν φλέβες εἰς τὸν ἄνθρωπον· εἰς τρόπον ὅτι αἱ πέτραι, ὅπως ἐρρίφθησαν ἀπὸ τὸ χέρι τῶν ἀνθρώπων, ἔλαβον τὸ εἶδος τῶν μορφῶν τους, καὶ ἀναπλήσθησαν αἱ μὲν παρὰ τοῦ Δευκαλίωνος τὸ γένος τῶν ἀνδρῶν· αἱ δὲ παρὰ τῆς Πύῤῥας τὸ γένος τῶν γυναικῶν. Τοῦτο εἶναι τὸ αἴτιον, ὅπου δεικνύεται τόση σκληρότης εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἢ διὰ τοῦτο ἔχουσιν οἱ ἄνθρωποι τόσον δύσκολον καὶ σκληρότητα νὰ ὑποφέρουσιν τοὺς κόπους, ἢ τὰς παλαιψωχίας· Τέλος πάντων ἡμεῖς οἱ Ἴδιοι μαρτυροῦμεν μὲ τὴν σκληρότητα τῶν καρδιῶν μας ἀπὸ ποίαν ἀρχὴν κατάγομεθα.

Περὶ τοῦ Ἀπόλλωνος, ὡς τις ἐφόνευσε τὸν ὄφιν τὸν καλούμενον Πύθωνα, ὁποῦ ἐγεννήθη ἀπὸ τῆς λάσπης.

Ἀφ' ἑτάραξε τὰ ὕδατα τοῦ Κατακλυσμοῦ, ἐγεννήθη ὑπὸ τῆς λάσπης τῆς γῆς ὄφις καλούμενος Πύθων, τὸν ὁποῖον ὁ Ἀπόλλων ἐφόνευσε μὲ τὰς σαΐττας του· καὶ διὰ μνήμην ἐκείνου μὴ ἐλθε κατακλυσμὸς ἐπὶ τὴν γῆν, κατ' ἐπιταγὴν τῆς Θεᾶς, ἀφ' οὗπερ ἐδόθησαν αἱ ἀγῶνες ὁ μὲν ὀνομάσθησαν Πύθιοι, ὁ δὲ Θεὸς αὐτὸς ἐπωνομάσθη Πύθιος, διότι περιέλαβεν ἐκείνο τὸ τέρας.

Ἡ γὰρ τῇ ῥοή τοῦ Κατακλυσμοῦ ἐγέννησεν ἐξ ἑαυτοῦ τὰ πλεῖστα ἔδνη τῶν ζώων· διότι ἀφ' οὗ ἡ φυσική της ὑγρασία ἐθερμάνθη ἀπὸ τὰς ἀκτίνας τοῦ Ἡλίου, ἡ λάσπη ἐφούσκωσεν ἀπὸ τὴν θερμότητα, οἱ ἀτμοί, ὁποὺ αὐτὴ ἔδιωχνεν εἰς τὸν κόλπον της, ἤρχησαν νὰ αὐξάνονται, ὡς εἰς τὰς κοιλίας τὰς μήτρας των, καὶ ἔλαβον διαφόρους μορφάς, καὶ τὰς διαφόρους δυνάμεις των. Οὕτως ὅταν ὁ Νεῖλος ποταμὸς ἀναχωρῇ ἀπὸ τὰς πεδιάδας τῆς Αἰγύπτου εἰς τὸ συνηθισμένον του αὐλάκι, ἀφ' οὗ ἐθερμάνθη ἀπὸ τὸν Ἥλιον ἡ λάσπη, ὁποὺ ἀφῆκεν μετὰ τὴν ἀναχώρησίν του, ὁ γεωργὸς ὀργάνοντας τὴν γῆν, εὑρίσκει ἀμέτρητον πλῆθος ζώων· καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ ζῶα ἄλλα μὲν φαίνονται μόνον σχεδιασμένα καὶ ἀτελῆ, ἄλλα δὲ τελειότερα, ὅμως ἀποσπασμένα ἀπὸ πάντε

ρα μέλος τῆ σώματός πων, ἥ ἀβεῖσμορται συγχάνις μετεινά, ὅπις ζῆν ἥ πιχέντται ἀπό τό σῦ μέρος, ἥαὶ ἀπό τό ἄλλο εἶναι ἀπόμι χώματα· ἐπειδή ὅταν ἡ ὑρέστης ἥαὶ ἡ Θερμότης ἔλθουν εἰς κάποιαν συνχέρασιν, γίνονται ἄρκετα παρός κύησιν, ἥαὶ αὕταε εἶναι ἐκείναι αἱ δύο ἀρχαί, ἐκ τῆν ὁποίων γεννῶνται ὅλα τὰ ἐν τῶ Κόσμῳ. Καὶ ἀγκαλα ἡ φωτία, ἥ τό νερόν εἶναι φυσικά ἀντικέμενα, ἥ ἔχουσιν ἀναμεταξύτων παντοτινόν πόλεμον, ὅμως ἡ ὕγρά καῦσις συντείνει εἰς τλῶ γένησιν ὅλων τῶν πραγμάτων, ἥαὶ διά να εἰπῶ οὕτως ἡ ἀσύμφωτος ὁμόνοια τῶν τῆ δύο ἀντικειμένων, εἶναι ἡ αἰτία τῆς γενήσεως ὅλων ἐπείνων, ὅπε φεῦνονται εἰς τόν Κόσμον. Τέλος πάντων ἀφ οὖ ἡ γῆ, ἥτις εἶχε μέτρι ἀπαντάχε γεμάτη ἀπό τόν πηλόν ῆ κατεπλύσιμε, ἐθερμάνθη ἀπό πας ἀκτῖνας τῆ Ἡλίε, ἐγένησε πληθος ζῴων, διαφόρων εἰδῶν, χημάτιζσσα μερινα ὡς ἐπείνα, ὅπα ἔχον φυή προτέρεα, ἥ ἄλλα διαφορετικα, ἥ μὲ νέας μορφάς. Οὕτως ἐγένησε, ἥ μὴ θέλησα, τόν φοβερόν Πύθαν, τό μέγα ἥ φειμτόν πέρας τῆ κόσμου.

Αὐτό ἦτον ἕνας ὄφις ἀγνώστης μορφῆς, ἤ τόσον ὑπερβολικὲς μεγέθους, ὥστε ἐσκέπαζε μὲ τό σῶμα του ἕνα βουνόν. Κατά τούτου ὁ Ἀπόλλων μετεχειρίσθη τῆς σαΐτης του, τὴν ὁποίαν πρότερον δὲν εἶχε μετεχειρισθῆ παρὰ εἰς τὰ ἀγρίμια ζῷα, ἤ ἐλάφια. Ἀφ' ὧν δὲ πολεμώντας του ἀδείασον ὅλως τὴν σαΐτθηναν, τὸν ἐθάνατωσε τέλος πάντων μὲ ἀπείρους πληγάς, κάμνοντάς τον νὰ ξεράσῃ τὸ φαρμάκι του, ἤ τὴν ζωήν του· ὅθεν διὰ νὰ μὴ δυνηθῇ ὁ καιρὸς νὰ ἐξαλείψῃ τὴν ἐνθύμησιν ἑνὸς ἔργου τόσον ἐνδόξου, ὁ Ἀπόλλων ἐθέσπισε τινὰ παιγνίδια, ἤ δημοσίους ἀγῶνας, ὅπου ὠνομάσθησαν Πύθιοι, ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Πύθωνος, κατὰ τοῦ ὁποίου ἐτόξευσε τὸ βέλος. Οἱ νέοι, ὅπου ἐλάμβανον τὴν νίκην εἰς αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνας, ἤ μὲ τὸν πόδα, ἤ μὲ τὴν πάλην, ἤ μὲ τὸ τρέξιμον ἐπάνω εἰς τὰ ἄλογα, ἤ ἁμάξια ἀξιόνοντο εἰς ἀνταμοιβὴν εἰς τὰ στεφάνια ἀπὸ φύλλα βαλανιδιᾶς, ἐπειδὴ δὲν ἦσαν ἀκόμη δάφναι, καὶ εἰς ἐκεῖνον τὸν καιρὸν πᾶσαν εἶδος δένδρον ἦτον εὐάρεστον εἰς τὸν Ἀπόλλωνα, διὰ νὰ στεφανώνῃ τὴν κεφαλήν του.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Μετὰ τὴν κατάπαυσιν τῆς πλημμύρας τῆς Κασκελύσεως, μένοντα ἢ ἦτον ὀλίγον καιρὸν ὑγρὰ, ἐσηκώθησαν ἔτι αὐτῆ πολλὰ αὐτοσώματα σώματα, αἱ ὁποῖαι ἐπεσκότησαν ἕως ὅτου ὁ Ἥλιος τὰς ἀφῄρεσε τὴν ὑγρίαν, ξηραίνοντας τὴν γῆν. Τοῦτο εἶναι ἐκεῖνο, ὅπως ἐννοεῖται μὲ τὸν Μῦθον τῆς Πύθωνος τοῦ φοβεροῦ ἐκείνου ὄφιος, ὅπου ἐφόνευσεν ὁ Ἀπόλλων· διότι Πύθων σημαίνει σήψιν, ἢ φθοράν, ἢ ἐπειδὴ ὁ Ἥλιος ἀκορτίζει ἢ ἀφανίζει τὰς σήψεις ἢ ἀκαθαρσίας τῆς γῆς, ἀνάλογος ἀπὸ τὸ μέγα ἢ λαμπρὸν σῶμα διὰ ἀκτῖνα ὡσὰν παύει σαίτες, ἐνόμισαν ὅτι ὁ Ἀπόλλων, ὅστις εἶναι ὁ Ἥλιος, ἐφόνευσε μὲ τὰς σαίτες του Πύθωνα ὄφιν, διὰ τοῦ ὁποίου ἐγνώσθη μὲ ἀναδρομίσησις τῆς γῆς. Διὰ τοῦτο οἱ Πυθικοὶ ἀγῶνες ἐδόθησαν εἰς τιμὴν τῆς Μίξεως χθόνων ἐχαίρον εἰς τὴν Ἰδέαν τὸν Μῦθον τοῦ τοῦ Λεόντος. ὁ Πύθων ἢ παρὰ τὸ τῆς ἀνθρώπης, ἀγρίως ἀλλὰγῆς ἢ μέγας φονδὴς, τὸν ὁποῖον ὁ Δελφικὸς Ἀπόλλων ἐτιμώρησεν αὐστηρῶς· διότι λέγει ὁ Κικέρων νὰ ἐλογίσθησαν τέσσαρες Ἀπόλλωνες· πρῶτος ἐκεῖνος ὁ ἀρχαῖος Ἀπόλλων, ὅπου ἦτον υἱὸς ὑπερατῆρος ἢ Δελφικὸς, ὁ δεύτερος, ὅπου ἦτον υἱὸς Κορύβαντος, ἢ ἔγεννήθη εἰς τὴν Κρήτην· ὁ τρίτος, υἱὸς τοῦ Διὸς, καὶ τῆς Λητοῦς,

γαι ο αιτιος, και ο Θεος της Ιαχησης, ης ως ποιστος ειναι ο υπερτιμος Ιαϊος, η δ αφνησης τη νοσον η χωαι να παλλωμιδ με τον Μοϊον, επειδη ο Ηλιος καθδειξει τον αιτρα, και τις γιο, διδοντες τη ψυχη την διαλημη, οπα εχει να δεταπευει πες αρμοσιας, δει ημποροι τις να αιη ισι τα το σημα. οτι ηλιος ειναι νημπης του πατρα του Δαφνον, οπα νοηδαιον και τα αστρα του νμμον· οπο ολας πας αλας αιτης, οπα η Ιαχειη γνωαει ζει, η πολυχισον λεες εχει να γνωειχη·

Περι της Νυμφης Δαφνης, οπου μεταμορφωθη εις το Δεμδρον στω καλαμεμον·

Ο Απολλων γιγεται εραστης της Δαφνης Συγαξος του Πηναιου ποταμε, η οποια η δεν η ωρατερα κ αλειοτερα τη Νυμφων τε καρφ της· μη διαβεϊνδος δε να την κατοπειση οτε με παξηματι, ωστε με πας παρακλησεις τα απειρασιας να μειρυειειση την βιαν· ωστε η Δαφνη βλεπουσα οτι εκατερετο, και δει η τον πλεον εις κατασχειη να δερβαντηθη, εληπισε βοηθειαν απο του πατερα της, ο οποιος μετεβαλει αυτην εις δαφνη· διε να φυλαξη την παρθενειαν της.

Ω Δαφνη Συγαπτρ τα Πηναιος ποταμε, εφκηματισσω η φωραιη ωρατης, οπε ηγαπησου ο Θεος ο Απολλων· Αυτη δε η φαρος των Δαφνιλω αγαπη του Αποδλωνος δει ηπου συγηρον τι εργον, αλλ εποι κησις τα Θεε τα Ερωτος, τον οποιον επειπος αρο ολιγας ειχεν

2ο ΥΒΕΙΟΝ. Ὁ Ἀπόλλων ὑπερηφανευόμενος διὰ τὴν νίκην, ὁποῦ νεωστὶ εἶχε λάβει κατὰ τοῦ Πύθωνος, συναπαντῶντας τὸν Ἔρωτα, ὅστις ἔτεινε τὸ τόξον του, λέγει πρὸς αὐτὸν οὕτως· „ὦ παιδάριον εἰς ἐσὲ δὲν εἶναι φαρέτρον νὰ μεταχειρίζεσθαι ὅπλα τοιοῦτον δυνατά· αὐτὰ δὲν εἶναι εἰς τὸν τύπον της, παρὰ μόνον ὅταν βαστῶνται εἰς τὰς ὤμους με, ἢ εἰς τὰς χεῖράς με. Ἐγὼ ἐγὼ μόνος εἶμαι ἄξιος νὰ τὰ μεταχειρίζωμαι, ὁποῦ ἰσχύω νὰ πληγώσω τὰ Θηρία, ὁποῦ ἠμπορῶ νὰ διαβάλω ἐναντίον ἑνὸς ἐχθροῦ, ἢ ὁποῦ τώρα νεωστὶ ἐθανάτωσα ἐκεῖνο τὸ φοβερὸν τέρας, τοῦ ὁποίου ἡ κοιλία γεμάτη φαρμάκη, ἐσκέπαζε τόσα πέλεθρα γῆς. Εὐχαριστῆσαι, τὸ παιδί με, νὰ βαστῆς εἰς τὸ χέρι σου μίαν λαμπάδα, ἥτις δύναται νὰ ἀνάψῃ ὀλίγην φλόγα, ἢ ὄχι τὰ ὅπλα, ὁποῦ εἶναι ἐδικῆς μου δόξα." Ὁ Ἔρως πληγωθεὶς ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἀπόλλωνος, τοῦ ἀπεκρίθη οὕτως· „ἂς πληγώσουν αἱ σαΐται σου πᾶσαν πρᾶγμα· αἱ ἐδικαί μου ὅμως θέλουν δυνηθῆ νὰ πληγώσουν τὴν καρδίαν σου, ἢ τότε θέλεις ὁμολογήσει τὴν δόξαν σου πόσον κατωτέραν τῆς ἐδικῆς μου, ὅσον διαφέρει τὸ ζῶον, ἀπὸ τὸν θεόν".

Δ' εἶπε περισσότερον ἀπὸ αὐτά, ἢ ἀετὸς φίζοντας τοῦ ἀέρα με τὰς πτέρυγας του, ἐπέταξεν εἰς τὸ Παρ- νασσοῦ ὄρος, ὅπου μόλις ἔφθασεν, ἐβγαλεν ἀπὸ τῶν σαϊδήλιν τὴ δύο σαῖτα, τῶν ὁποίων αἱ ἐνέργειαι ἦ- σαν διαφορετικαί, διότι ἡ μία ἔχει τὴν δύναμιν νὰ διώχῃ τὸν ἔρωτα, ἡ δὲ ἄλλη νὰ τὸν γεννᾷ. Καὶ ἡ μὲν γεννῶσα τὸν ἔρωτα εἶναι περιχρυσωμένη, ἡ δὲ ἀκμὴ της κατακολλὰ ὀξεῖα, ἡ λαμπρά· ἡ ἄλλη δέ, ὅπε διώχνει τὸν ἔρωτα εἶναι

μως φεύγουσιν ἀπὸ τὰς ἐχθράς των· ἀλλ' ἐγὼ δὲν εἶ- μαι ἐχθρὸς, καὶ μόνον ὁ Ἔρως μὲ ἀναγκάζει νὰ σὲ διώκω. Τόσον ἀπέχω μάλιστα νὰ σὲ εὔχωμαι τὰ κακὰ, ὅσα δύναται νὰ σοῦ κάμῃ ἕνας ἐχθρὸς, ὅπου φοβοῦμαι διὰ ἐσένα, ὡραία Νύμφη· φοβοῦμαι μὴ πέσῃς, φεύγουσα τόσον ὀλιγώρως· κοίταξαι καλὰ κά- νενα ἀγκάθι νὰ μὴ σοῦ πληγώσῃ τὰ εὔμορφα χέ- ρια, τὰ ὁποῖα εἶναι ἄξια ἄλλης τύχης, καὶ γίνω οὕ- τως αἴτιος τοῦ κακοῦ, ἀπὸ τὸ ὁποῖον θέλω νὰ φυ- λαχθῇς. Οἱ τόποι, εἰς τοὺς ὁποίους φεύγουσα τρέ- χεις, εἶναι τραχεῖς· τρέχε σὲ παρακαλῶ ἐλαφρότε- ρα, ἡμέρωσον ὀλίγον τὴν φυγήν σου, καὶ θέλω σὲ ἀκολουθήσει καὶ ἐγὼ ἀργότερα. Ἂν δὲν θέλῃς νὰ σταθῇς, γύρισαι κἂν τὸ πρόσωπόν σου νὰ ἴδῃς εἰς ποῖον ἐφάνης ἀρεστὴ, καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ὅπου σὲ ἀγαπᾷ. Δὲν εἶναι ἤτοι κανένας ἄγροικος ἄνθρωπος, ἢ κανένας δυστυχὴς βοσκὸς, ὅπου καίεται σήμερον διὰ σέ. Δὲν ἰξεύρεις, ὦ ἀνόητη κόρη, ὅτι δὲν ἰ- ξεύρεις ἀπὸ ποῖον φεύγεις, καὶ μόνον φεύγεις διὰ τὶ δὲν γνωρίζεις τὸν κυνηγόν σου. Οἱ Δελφοὶ, ἡ Κλάρος, ἡ Τένεδος, τὰ Πάταρα μὲ γνωρίζουσι διὰ Βασιλέα των· ὁ μέγας Ζεὺς εἶναι πατήρ μου· δι' ἐ- μοῦ ἀνακαλύπτονται ὅλα τὰ πράγματα, καὶ τὰ μέλ- λοντα δι' ἐμοῦ γίνονται παρόντα εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων. Δι' ἐμοῦ ὅλος ὡραΐζεται ὁ Κόσμος, καὶ ἐγὼ εἶμαι ὁ ἐφευρετὴς τῆς μουσικῆς τέχνης. Ρίπτω σαΐτας, ὅπου δὲν ἀποτύχον ποτὲ, καὶ δὲν εὑρίσκονται ἰσχυρότερα βέλη ἀπὸ τὰ ἐδικά μου, εἰ μὴ ἐκεῖνο μό- νον, μὲ τὸ ὁποῖον, εὔμορφη Δάφνη, σὺ μὲ ἐπλη-

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 47

Βοηθούμενος ἀπὸ τῆς πτέρυγας τοῦ ἔρωτος, τὴν κυνηγεῖ ὀλιγωρότερα παρὰ ὅπ' ἐκείνη ἐδύνατο νὰ φύγῃ· ἰδοὺ τὴν ἀφίνει νὰ ἀναπνύσῃ, ἐγγίζωντας παρ' ὀλίγον τὰ ῥάχη ης, κἱ ἀσφάζόμενος σχεδὸν τὰ μαλλιὰ ης. Τέλος παντὸς ἡ Δάφνη κεραυνωθεῖσα· ἤρχισε νὰ ἀλλάζῃ ὄμμα, κἱ αἰσθανομένη τὴν ἑαυτῆ ης νικημένην ἀπὸ τὸν κόπον τῆς φυγῆς, γνεύει τὰ ὄμματά ης κατὰ τὸ μέρος τοῦ Πηνειοῦ ποταμοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον λέγει αὐτὰ τὰ λόγια· ὦ πάτερ μου· ἂν οἱ ποταμοὶ εἶναι Θεοί, βοήθησόν μοι εἰς αὐτὸν τὴν ἀνάγκην· κἱ σὺ ὦ γῆ κατάπιέ με, ἢ τουλάχιστον ἀναίρεσαί με τ' ἀμέσως νὰ μεταβολῶ αὐτὴν τὴν δυστυχῆ ὡραιότητα, ὁποῦ εἶναι αἴτία ἐμὲ καταδιώκουν, καὶ μοῦ ἀποκτᾷ τοσοὺς ἐχθροὺς τῆς τιμῆς με. Μόλις ἔφθασε νὰ τελειώσῃ τὴν προσευχῆ ης, καὶ εὐθὺς ὕστερον βαθὺς ἐπεκάλυψεν ὅλα τὰ μέλη ης· τὸ σῶμά της ἐνδύθη μίαν ξηφεράν φλοῦδα, τὰ μαλλιὰ ης ἔγιναν φύλλα, τὰ χέρια ης ἀπλώθησαν εἰς κλῶνες, καὶ τὰ πόδιά της τὰ χθὲς ὀλίγες ἐλαφρότητα, ἐκόλλησαν εἰς τὴν γῆν, μεταλλαττόμενα εἰς ῥίζας. Τὸ πρόσωπόν ης ἔγινεν ἡ κορυφῆ τοῦ δένδρου, τὸ ὁποῖον ἐφύλαξε τὴν λαμπρότητά της, καθὼς καὶ ὁ Ἀπόλλων τὴν ἔρωτά του· ὅστις δὲν ἔπαυσε νὰ ἀγαπᾷ τὴν Δάφνην, μὲ ὅλον ὅτι αὐτὴ δὲν ἦτον ἄλλο παρὰ ἓν δένδρον· Ἀπλώνει λοιπὸν τὸ χέρι του εἰς τὸν κορμὸν, εἰς τὸν ὁποῖον τὸ σῶμά της μεταμορφώθη, καὶ αἰσθάνεται ἀκόμη τὴν καρδίαν ης νὰ κτυπᾷ, ὑποκάτω εἰς αὐτὴν τὴν νέαν φλοῦδα. Παρατηρεῖται· ἀπελπίζεται, ἀγκαλιάζει τὰς ὑλάδας, ὁποῦ ἦσαν πρότερον οἱ βραχίονες τῆς Δάφνης, ἀσπάζεται τὸ δένδρον, ἀλλ' αὐτὸ ἀποφεύγει τὰς ἀσπασμάς· καὶ τέλος πάλιν, λέγει, συμφίλατί με Δάφνη, ἐπειδὴ καὶ δὲν

ἡμπορεῖς πλέον νὰ γίνης συμβίαιος, τελάχιστον θέλεις εἶσαι τὸ δένδρον με. Σύ, ὦ αειθαλὴς Δάφνη, θέλεις εἶσαι πάντοτε ὁ στεφανός με· σὺ θέλεις περικυκλῶν πάντοτε τὰ ἱλῶ λύραν με, καὶ τὸ φαρέτραν με· θέλεις εἶσαι πάντοτε τὸ πόλισμα τῶν Νυμφῶν, καὶ τῆς Νίκης. θέλεις συνοδεύῃ πάντα τὴς ἀνδρείας Στρατηγός, ἢ Ἡγεμόνας, οἱ ὁποῖοι θέλουσιν εἶναι ὑψῶσαι βαστάντες σε εἰς τὰ κεφαλὰ των, ἐπάνω εἰς τὸ θριαμβευτικόν ἁμάξιον, ἢ ἀναβαίνοντες μετὰ σέ εἰς τὸ Καπιτώλιον, θέλουν νὰ βάλῃ ὁλόγυρα μιᾶς δρυὸς ἐμφυτῶσει εἰς τὴν θύραν τῆς Παλατίης τῶν Αὐτοκρατόρων, ὥσαν τὴν πλέον πιστὴν των φύλακαν· ἢ καθὼς τὰ μαλλία με δὲν γηράσκουν ποτέ, ἀλλὰ θέλεν ἔχῃ πάντοτε τὰ χαρείας, καὶ τὰ σημεῖα μιᾶς ἀειθαλοῦς νεότητος, οὕτω καὶ τὰ φύλλα σε θέλεν ἔχῃ πάντοτε τὸν στολισμόν τῆς Ἀνοίξεως, καὶ θέλουν εἶναι πάντοτε ὡραῖσιμα, ἢ οἱ χειμῶνες, ἢ αἱ ἐποχαὶ δὲν θέλεν ἀποτολμήσῃ νὰ τὰ βλάψωσιν αἰωνίως. Μόλις ἐπαύσε νὰ λαλῇ, ἢ ἡ Δάφνη ἔκλινε τὸν κορμὸν, καὶ τοὺς κλάδους τῆς, καθὼς ἤθελε κάμῃ τῆς μὲ τὸ κεφάλι, δείχνουσα ὅτι εὐχαριστεῖτο ἐπεῖτε, ὥστε ὁ Ἀπόλλων τῆς ἀφοπρόσφερε.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Φαίνεται ότι ἐξαίρεσιν αὐτό, ὁ Μῦθος εἰς τιμὴν τῶν σωφρόνων Παρθένων, ὅσαι προτιμῶσι νὰ χάσουν τὴν ζωήν τες, παρὰ τὴν τιμήν. Μᾶς δείχνει μὲ τὸ παράδειγμα τῆς Δάφνης, ἡ ὁποία ἀντέστη εἰς τὸν ἁμορφότερον θεόν, ὅτι δὲν ἡμπορεῖ καμμία δύναμις νὰ βιάση μίαν κόρην, ὅταν αὐτὴ δὲν θελήση. Μυθάζουσι δὲ ὅτι μεταμορφώθη εἰς δάφνην, τὸ ὁποῖον εἶναι δένδρον ἀειθαλές, διὰ νὰ διδάξη ὅλους ὅτι ἡ ἀνταμοιβὴ τῆς παρθενείας δὲν εἶναι μία δόξα πρόσκαιρος καὶ φθαρτή, ἀλλ' ἀείδιος. Ὁ Ἀπόλλων τὴν ἠγάπησε καὶ μετὰ τὴν μεταβολήν της, ὅταν διελάβη ἀπεγνωσμένος νὰ τὴν ὑπολαύση· τοῦτο ὑποδεικνύει ὅτι καὶ ἐκεῖνοι οἱ ἴδιοι, ὅσοι καταδέχονται τὴν τιμὴν τῆς παρθένου, μὴ ἔχοντες ἄλλον σκοπὸν παρὰ νὰ ἀρχήσωσι τὴν ἐπιθυμίαν των, τὰς καὶ πάλιν τὰς δοξάζουν, ὅταν αὐταὶ ἰξεύρουν νὰ ἀντιστῶσι μὲ στερεότητα.

Λέγειασι δὲ ὅτι ἡ Δάφνη, δηλαδῆ ἡ δάφνη τὸ δένδρον, ἀγαπήθη ὑπὸ τὸν Ἀπόλλωνα, ὁ ὁποῖος ἐφυσικὰ ὁ φῶσος τῆς Ἰατρῶν, καὶ τῆς Μαντέων, ἐπειδῆ αὐτὸ τὸ δένδρον τὸ μεταχειριζόμενοι κατάσχολα θερμὴ ἀποδείκνυται, καὶ χρησιμάθη διὰ τὴν μαντείαν. Εἶναι γνώμη ὅτι ὁ κοιμώμενος ἢ ὁ ἐξ ἐπαγγελίας σφάγων τῆς Νιόβης, καὶ ὁ βαθέως κατακλινόμενος, ἢ ὅτι βαθύνων ὑπὸ τὰ φύλλα ὑπαράττων ἢ τὸ πρόσωπόν του, βλέπει τινὰς ὀνείρατα ἀληθινά. Εἶναι ἀφιερωμένον εἰς τὸν Ἀπόλλωνα ἢ διὰ αὐτὴν τὴν αἰτίαν τε, ἢ διὰ τὴν θερμότητα, ὅπου ἔχει φυσικὰ αὐτὸ τὸ δένδρον, ἐπειδῆ τρίβοντες δύω ξύλα Δάφνης τὸ ἓν μὲ τὸ ἄλλο, ἀνάπτει φωτίαν, ὡς ὑπὸ τὸν σίδηρον, καὶ ὑπὸ τὰ πυροβόλα ἐργαλεῖα. Ὁ Πλίνιος λέγει ὅτι αὐτὸ τὸ δένδρον ἦτον εἰς μεγαλωτάτην τιμὴν εἰς τὰς Δελφούς, ὅπου ἐλάτρετο αὐτὸς ὁ μυθώδης Θεὸς, καὶ ὅπου ἦσαν σὺν ὑπὸ τὰ πλέον φημισμένα Μαντεῖα του.

Μυθώδευσαν ὅτι ἡ Δάφνη ἦτον θυγάτηρα τοῦ Πηνειοῦ ποταμοῦ, ἐπειδῆ φυσικὰ αὐξάνει πληθυσμὸν Δαφνῶν εἰς τὰ παραποτάμια τῆς Θήβης ἐν τῇ Φωκίδι καὶ τῆς ὑποχθονίας ἐπὶ μετεχειρίσθη ἡ Ὥρα εἰς τὸν Ἀπόλλωνα, εἰς τὴν Δάφνην, καὶ ἢ ἡ αὐτὴ κομβολογιθῆ, ἱστορίῳ ὅτι ὑποδέχνυται νὰ εὐχάριστο τὰς ἰδιωμάτων, ἢ τὰς διὰ

ΜΥΘΟΣ ΙΑ'. ΙΒ'. ΙΓ'.

Περὶ τῆς Ἴους, ἥτις μετεμορφώθη εἰς δάμαλιν, τῆς Σύριγγος εἰς αὐλόν, καὶ τῶν ὀφθαλμῶν τοῦ Ἄργου, τεθέντων εἰς τὴν οὐρὰν τῆς παγωνῆς.

Ἡ Ἰὼ θυγάτηρ τοῦ Ἰνάχου ποταμοῦ ἀγαπᾶτο ὑπὸ τοῦ Διός, ὅστις τὴν ἐπίσκεπε μὲ τὰς παρακελεύσεις του· ἔπειτα διὰ νὰ τὴν φυλάξῃ ὑπὸ τῆς ὀργῆς αὐτοῦ Ἥρας, καὶ νὰ κρύψῃ τὸν ἔρωτά του, τὴν μετεμόρφωσεν εἰς δάμαλιν. Ἡ δὲ Ἥρα μετεμόρφωσε καὶ αὐτὴ τὸν Ἄργον εἰς παγώνιον, θέτουσα εἰς τὴν οὐράν του, τὰ ἑκατὸν μάτια τοῦ Ἄργου, τὸν ὁποῖον ἐφόνευσεν ὁ Ἑρμῆς. Εὕρεσις, καὶ κατασκευὴ τῆς σύριγγος.

Εἰς τὴν Θεσσαλίαν εἶναι τόπος περιεκλεισμένος πανταχόθεν ἀπὸ δάση, ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται Τέμπη, ἀφοῦ ὁ Πηνειὸς ποταμὸς καταβαίνοντας ἀπὸ τοῦ Πηλίου, κυλεῖ τὰ νερὰ του γεμάτα ἀπὸ ἀφρόν· καθὼς αὐτὰ πίπτουσιν ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ βράχου, φράζουσιν ἕνα ὁμίχλην καπνόν, ὁποῦ ῥαντίζει τὰς κορυφὰς τῶν δένδρων· τὸ δὲ πέσιμόν των κάμνει τόσον κτύπον, ὥστε εἰσακούεται εἰς ἐπέκεινα, οἱ τόποι εἶναι ἀρκετὰ ἀπομακρά, ὄχι μόνον εἰς τοὺς γείτονας. Ἐκεῖ εἶναι ὁ θρόνος, καὶ τὸ παλάτιον τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ποταμοῦ· ἐκεῖ εἰς αὐλὴν σκεπασμένην ἢ περικυκλωμένην ἀπὸ σκοπέλους, δίδει τοὺς νόμους εἰς τὰ νερὰ τῆς ἐπικρατείας του, καὶ εἰς τὰς Νύμφας,

φας, ὅπου τὰ κατοικήσιν· Οἱ ποταμοί τῆ πόλη φῶροι ἐσυναδρόμισαν ἐπεί, ἀμφιβόλοι ἂν ἦλθον διὰ νὰ συγχαρῶν· ἢ νὰ παρηγορήσειν ἕνα πατέρα. Ὁ ποταμὸς καλούμενος Σπερχαῖος, ξεφανωμένος ἀπὸ αἰγέρειες, δὲν ἐλέησεν ἀπὸ τὸ νὰ ἦλθη· ὁ ἀμήσυχος Ἐνιπεὺς, ὁ γέρων Ἀπίδανος, καὶ ὁ γλυκὺς Ἄμβρυσος, ἦλθον καὶ αὐτοί· νὰ κάμουν τὸ χρέος των· καὶ ἐπεῖτα οἱ ἄλλοι ποταμοί, ἀπὸ ὁποιονδήποτε μέρος ἡ βία των τοὺς ἐδιώκει εἰς την Θάλασσαν, ὥσαν χερασμένοι ἀπὸ τῆς γύ- ρας, ὅπου ἐπήραν εἰς τὸν δρόμον της. Μόνος ὁ Ἴναχος δὲν ἦλθεν, ὤντας κεχυμμένος εἰς τὸ σπηλάσιόν του, ὅπως ηὔξανε τὰ νερά του με τὰ δάκρυα, ὅπως ἔχυνεν, ἀπὸ τὰ ὁμμάτια. Αὐτὸς ὁ ἄθλιος πατήρ· ἐπέλασε την στέρνησιν τῆς Συγμέλης του, τὴν ὁποίαν ἠγάπα ὑπερβολικὰ· Δὲν ἤξευρεν ἂν ἐζοῦσεν, ἢ ἂν ἀπέθανεν αὐτὴ ἡ κό- ρη του, καὶ δὲν ἐνόμιζε νὰ ζῇ πλέον, ἐπειδὴ καὶ δὲν τὴν ἦτον εἰς κανένα μέρος· καὶ τὰ ἁπλᾶ πράγματα, ὅπως ἐφοβεῖτο, τοῦ ἐφαίνοντο χειρότερα ἀπὸ τὸν Θάνατον.

Οἱ Θεοί, τούς ὁποίους ὁ Ζεὺς τῷ εἶχε συναπανήσει, ὅτε ἐγύρευσεν ἀπὸ τὸν πατέρα της, εἰς τὸν ὁποῖον εἶχεν ὑπάγει διὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθῇ, ἰδὼν αὐτὴν βλέποντας πῶς ὁ Ζεὺς ἀλησμόνησε πὼς εἶναι Θεός, ἰδὼν ἔγινε δοῦλος μιᾶς κόρης, ἰδὼν λέγει πρὸς· ὦ ἀξιοπότιμη, ἰδὼν ὡραῖα κόρη, ἥτις εἶσαι ἀξία διὰ κανένα Θεόν, ἰδὼν εἶσαι ἴσως ἀποφασισμένη διὰ κανένα κοινὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον θέλεις κάμει εὐτυχέστατον, συζευγνυμένη μὲ αὐτόν, ἐπειδὴ ὁ Ἥλιος καίει τώρα τὸ μεσημέρι κατὰ πολλά, ἔμβα εἰς τὸν ἴσκιον κανενὸς δένδρου, ἕως νὰ περάσῃ τὸ καῦμα.

ριὸς Θεοῦ, ὅπου βαστᾶ τὸ σκῆπτρον τοῦ Οὐρανοῦ, καὶ ἐξουσιάζεις τὰς βροντάς. Μὴ φύγῃς, ὡραία Νύμφη· διότι ἐκείνη ἤρχισε νὰ φεύγῃ, καὶ ἴσον ὀπλιγώρα, ὥστε εἶχον ἀπεράσῃ τὰς βοσκὰς τῆς Λέρνης λίμνης, καὶ τῆς Ἀρκαδίας τὰς πεδιάδας. Τότε ὁ Ζεὺς συσκοτίζοντας τὴν γῆν μὲ σκότος, ἐκρύψει αὐτὴν τὴν Νύμφην, καὶ ἐμποδίζοντας τὴν φυγήν της, ἔφθειρε τὴν παρθενίαν της. Ὡς πόσον ἡ Ἥρα ῥίψασα τὰ ὄμματα μεταξὺ τοῦ ἀέρος, καὶ βλέψασα τὴν αἴφνιδίον κατακτίαν, ἡ ὁποία εἶχε συστήσῃ μίαν τοιαύτην λαμπράν καὶ θαλυίαν ἡμέραν, κατέλαβεν εὐθύς ὅτι αὐτὸ τὸ συμβεβηκὸς δὲν ἐχωρχετο οὔτε ἀπὸ τὰς ἀναθυμιάσεις τοῦ νεροῦ, οὔτε ἀπὸ τὰς λεπτὰς ἀτμίδας τῆς γῆς. Αὐτὴ λοιπὸν ὑποπτευθήσασα διὰ τὸν ἄνδρα της τὸν Δία, ἤρχισε νὰ τὸν γυρεύῃ ἀπανταχοῦ, καὶ μεταχειρίζεται κάθε ἐπιμέλειαν, ἐπιθυμοῦσα νὰ μάθῃ μήπως κανένας ἔρως πάλιν τῆς ἀποπλανᾶ τὸν ἄνδρα της. Καὶ μὴν εὑρίσκουσα αὐτὸν εἰς τὸν οὐρανόν· ἢ ἀπατῶμαι, εἶπεν, ἢ ἀτιμάζομαι· καὶ εὐθὺς καταβαίνει ἀπὸ τοῦ Οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν, καὶ προστάζει τὴν ὁμίχλην νὰ διαλυθῇ. Ἀλλ᾿ ὁ Ζεὺς αἰσθανόμενος τὴν ἐρχομήν τῆς γυναικὸς του, μετεμόρφωσε τὴν Ἰὼ εἰς ἀγελάδα λευκήν, ἀφηνώντας της ὅμως κάποιόν τι ἀπὸ τὴν πρώτην της εὐμορφίαν. Ἡ οὖν ἀγελάδα ἦτον πόσον εὐμορφη, ὥστε ἡ Ἥρα καὶ ἐκείνως τὴν ἐπαίνεσε, καὶ ὡς νὰ μὴν ἤθελεν ἐννοήσῃ τὸ γιγνόμενον, ἡρώτησε πόθεν εἶναι αὐτὴ ἡ εὐμορφη ἀγελάδα, καὶ ποῖος τὴν ἔφερε· Ὁ Ζεὺς τῆς ἀπεκρίθη, ὅτι εἶχε γεννηθῇ ἀπὸ τῆς γῆς· καὶ μετεχειρίσθη τοῦτο τὸ ψεῦδος, διὰ νὰ ἀποκόψῃ κάθε

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 53

το επίστευσε, τὴ ζητεῖ τὴ αγελάδα, βιάζεται τό- σον, ὥστε αὐτὴ ἠθυ ὑπὲρ Θεὸς, δὲν ἤξευρε τί νὰ ἀπο- φασίση· νὰ ἀφήση τὸν ἐρωμένοι, τοῦ εἰς χέρας τῆς ἀντιτύπης, ἦτον σκληρόν· νὰ ἀρνηθῇ τὸν χάριν, ὑπο- πτον· ἀπὸ τὸ ἓν μέρος ἡ ἐντροπὴ τὸν. Βιάζει νὰ δώ- ση τὸ χάρισμα, ἀπὸ τὸ ἄλλο ὁ ἔρως του λέγει τὸ ἐναντίον. Τέλος πάντων ὁ ἔρως ἤθελεν νικήση τὴν ἐντροπὴν, ἀλλ' ἡ ἀπόστασις οὐδὲ τοιαῦτα μικρὸ ζητήμα- τος τῆς ἀδελφῆς τῆς, ἢ ὁμῆς συμβίας, ἤθελε την πάρη νὰ λέγη εὔκολα ὅτι ἡ ἀγελάδα, ἦτον ἄλλο τι παρὰ ἀγελά- δα. Τὴν ἐχάρισε λοιπὸν εἰς τὴν Ἥραν, ἡ ὁποία φυλάτ- τουσα μὲ ὅλον τὸν τὸν φόβον τῆς, ἢ τὴν ζηλοτυπίαν τῆς, ὑπόπτως εἰς τὸν Δία, ἢ τὸ δῶρόν του τὸν ἐξευρω- ποῦσαν, ἕως οὗ τὴν ἐπαραδώκησε εἰς Ἄργον νὰ τὴν φυ- λάττῃ. Καὶ βέβαια αὐτὸς ὁ Ἄργος, ἦτον πολλὰ ἄξιος νὰ φυλάξη τὴν Ἰὼ, ἐπειδὴ εἶχον ἑκατὸν ὀμμάτια εἰς τὸ κεφάλι τῆς, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δύω μόνον ἐκοιμῶντο, τὰ δὲ ἄλ- λα πάντα ἀγρυπνοῦσαν, ἢ ἐφυλάττον. Κατ αὐτὸν τὸν τρόπον λοιπὸν ἔβλεπε τὴν Ἰὼ ὡς ἥθελε αὐτὴ ἐγύριζε νὰ πηγαίνῃ, ἢ ἄν καλὰ αὐτὸς νὰ ἐστρέφῃ τὴν ῥάχιν τοῦ, ὅ- μως εἶχε πάντοτε ἐμπροσθεν εἰς τὰ ὀμμάτια του αὐτὴν τὴν Ἰώ. Τὴν ἀφίνεν ὅλης τὴν ἡμέραν νὰ βόσκῃ, ἀλ- λὰ φθάνοντος νὰ δύσῃ ὁ Ἥλιος, τὴν ἐσφάλισε, δενόντας τὸν ἀτίμως. Δὲν τὴν ἐτρέφεν εἰμὴ φύλλα, ἢ χόρτα, δὲν τὴν ἐπλαγίαζον εἰμὴ εἰς τὸ χῶμα, δὲν τὴν ἐπό- τιζεν εἰμὴ νερὰ γεμάτα ἀπὸ λάσπην. Πολλάκις ἤθελε νὰ ἀπλώση χέρια πρὸς τὸν Ἄργον, πάχα διὰ νὰ τοῦ ζητήση παρηγοριὰν χάριν, ἀλλὰ δὲν εἶχε χέρια, ὅπου νὰ ἠμπορέση νὰ τὰ ἀπλώση πρὸς αὐτόν. Ὅταν δὲ ἤ- θελε νὰ παραπονῆται, ἐμύκατο, ἢ ἐφοβεῖτο αὐτὴ ἡ ἴ- δία τὸν

τόσον ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἐβόσκησε ἐπήγχε ἕως εἰς τὰς ὄχθας τοῦ πάχους τῆς ποταμοῦ, ὅπου ἦτον συμπεθισμένη νὰ πηγαίνῃ νὰ ξεδιψάσῃ, καὶ μόλις εἶδε τὴν μορφὴν της μέσα εἰς τὸ νερὸν, καὶ τὰ κέρατα τῆς κεφαλῆς της, ἐτρόμαξεν. Αἱ Νάϊδες δὲν τὴν ἐγνώρισαν, οὐδὲ ὁ πατήρ της ὁμοίως· αὐτὴ ὅμως ἡ παλαίπωρος, ἡ ὁποία ἔχασε τὴν μορφήν της, δὲν ἔχασε τὸ λογικόν της, καὶ ἀκολουθεῖ πάντα τὸν πατέρα της, καὶ τὰς ἀδελφάς της. Ἄφινε νὰ τὴν ἐγγίξῃ, καὶ ἔτρεχε ἔμπροσθέν των ὡς διὰ νὰ εἰπῇ πρὸς ἐκείνους, ὅποι τὴν ἔβλεπον, θαυμάζοντες τὴν ὡμορφίαν της, νὰ παρχίσουν νὰ τὴν γνωρίσουν. Ὁ γέρων Ἴναχος, μὴ ἐξεύροντας ποία εἶναι, διὰ τὰ κλάδια ὅπου τὰ κόπτει, τῇ προσφέρει χορτάρια· ἐκείνη δὲ γλείφει, καὶ ἀσπάζεται τὰ χέρια τοῦ πατρὸς της, καὶ δὲν ἠμπορεῖ νὰ κρατήσῃ τὰ δάκρυά της, καὶ ἂν ἠδύνατο νὰ λαλήσῃ, ἤθελε τοῦ ζητήσει βοήθειαν, καὶ νὰ εἰπῇ τὸ ὄνομά της, καὶ τὴν δυστυχίαν της. Τέλος πάντων, ἀντὶ τῆς λαλιᾶς, μεταχειρίζεται τὴν γραφήν, ἐγχαράττουσα εἰς τὴν ἄμμον μὲ τὸ ποδάρι της τὴν ἀξιοθρήνητον δυστυχίαν της, καὶ μὲ αὐτὸ τὸ μέσον ἐφανέρωσε τὴν μεταβολήν της. ὦ οἴ μοι τοῦ παλαιπώρου, ἐφώναξεν ὁ πατήρ της, ἀγκαλιάζοντας τὸν λαιμὸν τῆς ἀγελάδος, σύ εἶσαι λοιπόν, ὦ θυγατερ, ὅπου πανταχῆ σὲ ἐγύρευσα, καὶ τώρα σὲ εὑρίσκω, ὥσαν καὶ νὰ μὴ σὲ εὕρισκον. Ἀλλοίμονον! ἡ λύπη μου εἶναι μεγαλητέρα τώρα ὅπου σὲ εὑρῆκα. Σύ δὲν μὲ ἀποκρίνεσαι, παρὰ μόνον ἀναστενάζεις, καὶ μὲ ὅλον ὅπου ἀγωνίζεσαι διὰ νὰ μοῦ ἀποκριθῇς, μυκᾶσαι, καὶ μὲ λυπᾶσαι. Ἐγὼ ἐφρόντιζα διὰ τὸν γάμον σου, καὶ ἤλπιζα γαμβροῦ, καὶ ἐγγόνια νὰ ἔχω ἀπὸ σὲ,

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ ΒΙΒΛ. Α'. 55

„ τὰ βόσκησιν εἰς τὰ παραποτάμια μέ, ἢ νὰ λάμψης „ παιδία, συνασθμιζόμενα μέ εἰς τὰ κοπάδια. Ἡ „ μεγαλειτέρα μέ δυστυχία εἶναι νὰ εἶμαι ἀθάνατος, ἢ „ δὲν ἡμπορῶ νὰ ἐλπίσω τὸν Θάνατον, ὡς θεραπείαν „ τῆς δυστυχίων μου. βλάπτει μέ τὸ νὰ εἶμαι Θεός, „ ἐπειδὴ αἱ λύπαι μέ θέλουν εἶναι καθὼς κἀγὼ „ ἀθάνατοι". Ἐν ᾧ ἐκεῖνος ἐπαραπονεῖτο οὕτως, ὁ Ἄργος ἥρπασε τὴν κόρην ἀπὸ τὰς ἀγκάλας τε, φέρωντάς την εἰς ἀπὸ μέρος νὰ βόσκη, καὶ διὰ νὰ μὴ την χάση ἀπὸ τὰ ὀμμάτια τε, ἀνέβη εἰς ἕνα βουνὸ, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἔβλεπε παντaχόθεν. Τότε ὁ Ζεὺς μὴν ἡμπορῶντας πλέον νὰ ὑποφέρη τὴν δυστυχίαν τῆς παλαιτώρης ταύτης κόρης, ἐνέταξε τὸν Ἑρμῆν, τὸν ὁποῖον ἐγέννησεν ἀπὸ μίαν τῶν Πλειάδων, ἢ τὸν ἐπαρὸς ἅξε νὰ φονεύση τὸν Ἄργον. Ὁ δὲ Ἑρμῆς προθύμως πέρνει τὸ σύνηθες τῆς κεφαλῆς τε κάλυμμα, βάνει τὰς πτέρυγας εἰς τὰ ποδάρια τε, λαμβάνει εἰς τὸ χέρι τε μίαν βέργαν, ἡ ὁποία ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἀποκοιμίζη, καὶ ἔτσι καταβαίνει ἀπὸ τὸν Οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν, ὁπόταν χωρὶς νὰ φανερωθῆ υἱὸς τε Διὸς, ἐνέβαλε τὰ πτερὰ, καὶ τὰ ἄλλα τε πολίσματα, μὴ κρατῶντας ἄλλο, παρὰ τὴν βεργίτζαν, ἢ ὡσὰν νὰ ἦτον βοσκὸς, ἐφύλαττεν ἕνα νομάδι γίδια, ἢ βόσκοντάς τα, ἔπαιξε τὴν φλογέραν. Μόλις ἥκουσεν ὁ Ἄργος αὐτὴν τὴν νέαν μελωδίαν, διεφράχθη παρευθύς, ἢ „ὁποῖος καὶ ἂν ἔ- „σαι, τὸν φωνάζει, ἐλὰ νὰ καθίσης μαζή μέ ἐπάνω „εἰς αὐτὸν τὸν πέτραν" δὲν εὑρίσκεται καλλιότερος „τόπος εἰς ὅλα τὰ μέρη" αὐτὸ ὁ ἴσκιος μάλιστα σέ „προσκαλεῖ, καὶ ἡ βοσκὴ αὕτη εἶναι ἐξαίρετος,". Ἐκάθισε λοιπὸν ὁ Ἑρμῆς κοντὰ τω, ἢ λέγει τω πολλάκατα διηγήματα

μὲ τὸ λάλημα τῆς φλογέρας, ἐπάχιξε νὰ τὸν ἀποποιήσιον, ἢ νὰ ἀλέσον ἐκεῖνα τὰ ὁμμάτια, ὁποῦ ἀργυπνήσαν πάντοτε εἰς φύλαξιν ἐκείνης, ὁποῦ ὁ Ἑρμῆς ἤθελε νὰ ἐλευθερώση. Ἀλλ' ὁ Ἄργος ἐναντιέται εἰς τὸν ὕπνον, παχίζοντας νὰ τὸν νικήση, κ' ἂν ἐκοιμᾶτο ἀπὸ τὸ ἓν μέρος, ἀπὸ τὸ ἄλλο ἀγρυπνοῦσε· κ' ἐπειδὴ ἡ ἐφόρησις τῆς φλογέρας ἦτον ἀκόμη νέα, ἔλαβε περιέργειαν νὰ μάθη πῶς ηὑρέθη, κ' ἠρώτησε περὶ τῆς τοῦ Ἑρμίου. Τότε ὁ Θεὸς ἔτσι, μεκρυμμένος, ὡς φανέρεται, εἰς μορφὴν βοσκοῦ, ἔτσι ἀπεκρίθη· ἦτον ποτὲ, λέγει, μία Νύμφη εἰς τὰ πέρειξ τῆς Ἀρκαδίας βουνὰ, τὴν ὁποῖαν ἀνόμαξον Σύριγγα, κ' ἡ ἀρετὴ τῆς τὴν ἔκαίνον ἐνδοξότερον ἀπὸ τὰς ἄλλας Νύμφας. Πολλάκις αὐτὴ ἐπειγέλα τὰς ἀποληθέντας αὐτῆς Σατύρας, κ' αὐθόρμως ἐναντιέστο εἰς τὰ πάθη ὅλων τῶν Θεῶν, ὅσοι κατοικοῦσιν εἰς τὰ δάση, κ' εἰς τὰς παιδιάδας. Αὐτὴ ἠκολούθη τὸ παράδειγμα τῆς Ἀρτέμιδος, κ' τὴν ἐμιμεῖτο εἰς κάθε πρᾶγμα, τόσον εἰς τὴν σωφροσύνην, ὅσον καὶ εἰς κάθε ἄλλην ἄσκησίν της. Ἐφόρει φορέματα ὅμοια μὲ ἐκεῖνα τῆς Θεᾶς, κ' πολλὰς ἀπάτησε νὰ τὴν θαρρῶσιν Ἄρτεμιν, μὲ ὅλον ὅτι τὸ τοξόδειμα τὸ νεράτιον διέφερε ἀπὸ ἐκεῖνο τῆς Ἀρτέμιδος, ὁποῦ ἦτον χρυσῆν, καὶ ὅμως ἀκόμη ἠμποροῦσε τινὰ νὰ γελαθῇ. Ἐν μιᾷ τῶν ἡμερῶν ὁ Θεὸς ὁ Πὰν τὴν ἐσυναπάντησεν, ἐπανερχόμενον ἀπὸ τὸ Λυκαῖον βουνὸν, κ' ἐξεφανωμένος ἀπὸ πίτυος κλάδος, καὶ τὴν συνηθείαι τε, τῆς εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια· ὦ ὡραῖα Νύμφη, μὴν ἀντισέησαι εἰς τὴν ἐπιθυμίαν, κ' εἰς τὸ πάθος ἑνὸς Θεοῦ ὁποῦ θέλει νὰ συζευχθῇ μαζή σε

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 57

χέσητα, ἰ ἄρχισεν αὐθὺς νὰ φεύγῃ πρὸς τὴν ἄκρον τὸ ποταμὸ Λάδανον· ἀλλὰ βλέποντα ὅτι τὸ νερὸν τὸ ποταμὸ τῆς ἐμποδίζε νὰ περάσῃ, παρεκάλεσε τὰς Νύμφας ἀδελφάς της νὰ τὴν μεταμορφώσουν· ὥστε θέλοντας ὁ Πὰν νὰ τὴν πιάσῃ, δὲν ἠγκάλιασεν ἄλλο τι παρὰ κάλαμα, ἀντὶ τὸ κορμῆς της. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἐραστὴς ἀπαιτητὸς, ἀναστενάζει, θλίβεται, ἰ ἀπελπίζεται, ἰ ὁ ἄνεμος ἰ ἀναπνοὴ του ἀναπαύοντες με τὰ κάλαμα, ὅπου ἐκράτησαν, τὰ ἔκαμε νὰ ἐκδώσουν ἕνα λεπτὸν ἦχον, παρόμοιον με τὴν φωνὴν ὅπου ὕψε παραπονεῖται· ἰ ἐπειδὴ ὁνομάλθη ὁ Θεὸς τὴν γλυκύτητα ἐκείνου τὸ ἦχου, ὅπου ἐφαίνετο νὰ ἀπολαύνεται εἰς τὴν λύπην, ἐζήτησεν αὐθὺς τὸν τρόπον νὰ κάμῃ νὰ διατηρῆται πάντοτε αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς διαλέξεως, ὅπου ἐνόμιζε νὰ ἔχῃ με τὴν Νύμφην του. ἰ διὰ νὰ φέρῃ εἰς ἐνέργειαν τὸ σκοπόν του, λαβὼν διάφορα κάλαμα μικρὰ ἰ μεγάλα, τὰ ἐσύναψεν ὁμοῦ, ἰ οὕτω κατεσκεύασεν αὐτὸ τὸ ὄργανον, ὅπου ὀνομάζεται Σύριγξ, ἀπὸ τὸ ὄνομα τῆς κόρης. Ὁ Ἑρμῆς ἤθελε νὰ ἀκολουθῇ τὴν ὁμιλίαν του, ἀλλὰ βλέποντας τὸν Ἄργον ἀγρυπνον ἀπὸ τοῦ ὕπνου, ἰ με τὰ ὁμμάτια του κλεισμένα, ἐσιώπησε, ἰ με τὴν ἐνέργειαν τῆς βέργας του, τὸν ἐβύθισεν εἰς βαθύτατον ὕπνον. Μετὰ τοῦτο τὸν ἔκοψε τὴν κεφαλὴν με ἁσπίδι κατεσκευασμένου ὡς δρεπάνι, ἰ τὴν ἔρριψε κάτω ἀπὸ τὸ ὕψος ἐκεῖνο, ὅπου οἱ δύο τους ἦσαν καθισμένοι. Οὕτως ἔχασες τὴν ζωήν, παλαίπορε Ἄργε, ἰ ἔσβησε τὸ φῶς, ὅπου εἶχες εἰς ὅπα τόσον μέγαν ἀριθμὸν ὁμμάτων ἀνοικτῶν, ἐσβέθη αὐθημερὸν αἰωνίως· ἰ τὰ ἑκατὸν σου ὁμμάτια ἡῦραν μίαν νύκ

δελτοῦσιν, ἀλλὰ τὰ ἐκόλπησεν εἰς τὴν ἔραν οὖθ πελῆς, ὅπε τῆς εἶναι ποθενότερον ἀπὸ ὅλα (δηλαδὴ τὰ παγωνία) σολίζσσα τὴν ἔραν ις, ὥσαν με μικρηαέπιελια, ἢ ἄστα.

ΜΥΘΟΣ ΙΔ'.

Περὶ τῆς Ἴδης, ἢ ὁποία ἐπεστράφησεν εἰς τὴν προτέραν μορφὴν τῆς.

Ἡ Ἴδα μαειώδης, καὶ ὑπὸ τῆς φαρμάκων ἐκπεπληγμένη, ξίησσα ὅλον τὸν ὕπνον, ποταγέι θέλει παντάπασι Δίος, ὅτε ἡ Ἤρα κατεκάησε ἀπὸ τὰς δύσσας τῶν ὑπερεύχης ἂν σχήματι μορφὴ ἑνὸς τοῦ περιπτόν, ἤγης Θέα τὸ δεινύατο ὑπὸ τὸ ὄνομα τῆς Ἴτιδος.

Θαῦατος τὰ Ἄργια παρώργησε καθ' ὑπερβολὴν τὴν Ἤραν, τὸ ὁ θυμὸς τῆς δὲ ὑποφέρει νὰ ἀργοσπορησῇ ἡ ἐκδίκησις τῆς. ἄθεν ἔβαλε πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς παλαιτώρου Ἰοῦ, ὅ, τι ἐομερώτερον ἔῃ φεικωδέστερον καὶ ἂν ἔχον αἱ τὰ Ἄδης Ἐρινύες, κἂ ἐτάραξε τὸν ψυχὴν κὶ παροῦσαν τῆς με ἀπόκρυπτον μανία, πρόσον, ὥστε δὴ τῆς ἄρπον δόαμὸς ἀνεσιν. Φάγει ἢ δυσυχία, χωρεὶς νὰ ἰξέδῃ πῇ φάγει. Ἔχει καθ' ὅλην τὴν γλῶ, κἂ δὴ ὑφείσται πόνον νὰ τὴν ἀναπαύσῃ· εἰς καθ' μέρος, ὅπου γνεῖες, ἡ Ἤρα τῆς παρασαίνει φαντάσματα.

κόσματα ξέρμα καὶ φόβε. Δὲν εἶχε μείγη πλέον εἰς τὸν Κόσμον παρὰ ὁ Νέλδος, ὅπου δὲν εἶχε γίνῃ ἀκόμη μάρτυρ ἀπὸ τὸν, καὶ ἡ θλίψεών της καὶ ἀφοῦ ὅπου ἐφθασεν εἰς τὰ παραποταμὰ της, ὡς ἦτον παρασμένον, ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα, καὶ σηκώνησα τὴν κεφαλὴν, ὅπως ἠμπορᾶσε ἀπὸ τοῦ Οὐρανοῦ, μὲ τὰ φωνὰς της, ἢ νὰ εἰπῶ κάλλιον μὲ τὰ θλιβερὰ μυκήσματά της, ἐπαραπονεῖτο εἰς τὸν Δία, ζητῶσα τὸ τέλος τῆς δυστυχημάτων της. Τότε αὐτὸς ὁ Θεὸς συσπαθήθεὶς ἀπὸ τὰ δάκρυα τῆς ἀλλαμπούρας κόρης, ἀγκάλασε τὴν Ἥραν, παρακαλώντας τὴν νὰ κατακύσῃ τὰ κακὰ, ὅπου μία ἀθῶος ἔπαχεν ἀπὸ τόσον καιρὸ. Μὴ φοβῇ, της λέγει, νὰ σὲ λυπήσῃ πλέον αὐτὴ ἡ κόρη. καὶ φορκίζωντας τῆς τὸ λόγον του, ἔκραξε τὰ νερὰ τῆς Στυγὸς πρὸς μαρτυρίαν τῆς ὑποσχέσεως του. Μόλις ἡ Ἥρα κατεπράννεν τὸν θυμόν της, καὶ ἡ Ἰὼ ἀνέλαβεν ἀφοῦ ἤθελε πρώτην μορφώσης, ὁμοιούμενη ἐκείνῳ ἀπὸ ἦτον προτέρα. Ἡ ἀγελαδινὴ εἰκὼν ἠφανίσθη, τὰ κέρατα πλέον δὲν ἐφαίνοντο, τὰ ὄμματα ἐμίκρυναν, τὸ στόμα ἐστένωσεν, οἱ βραχίονες, καὶ τὰ χέρια της ἦλθον πάλιν, καὶ ἡ ὁπλὴ τῶν ποδῶν της, ἔδωκε τόπον εἰς τὰς ὄνυχας· ἅπαλος πάντων δὲν εἶχε πάντελῶς κανένα σημεῖον δαμάλης καθὼς πρότερα, εἰ μὴ τὴν λευκότητα. Τὸ πρώτης, ὅπου ἀνέλαβε μορφὴν Νύμφης, ἐστηρίχθη ἐπάνω εἰς δύο ποδάρια. Ἐφοβεῖτο ὅμως ἀκόμη νὰ λαλήσῃ, συστελλομένη μὴ μυγκαλιζῇ, ἄθελα μὲ φόβον μέγαν ἄρχισε νὰ προφέρῃ λόγον. Τώρα σήμερον εἰς τὴν Αἴγυπτον τὴν προσκυνῶσιν ὡς Θεάν, ὑπὸ τὸ ὄνομα τῆς Ἰσίδος· ἔχει δὲ πλῆθος ἀναρίθμητον Ἱερέων, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐνδεδυμένοι λινὰ φορέματα, καὶ ἡ δόξα της εἶναι κατὰ πολὺ μεγαλυτέρα

τῷ συζύγῳ τοῦ Διός, ἢ τῆς Ἴρις, καὶ δι' αὐτῶν τῶν αἰτίαν νὰ τῷ ἔπεισε νὰ ἔλθῃ πλησίον εἰς ἐκείνας τῷ Μηθὸς του. Εἶναι δὲ βέβαιον ὅτι ὁ Ἔπαφος εἶχε εἰς τον καιρὸν τῷ Φαέθοντος, υἱοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος, ἤτοι τοῦ Ἡλίου, τῷ ὁποῖος Φαέθοντος ἦταν καὶ φίλος, ὅμοιοι ὄντες κατὰ τὴν ἡλικίαν, καὶ ἀντολμίαν· ἀλλ' ἐπειδὴ ὁ Φαέθων δὲν ἤθελε νὰ εἶναι κατώτερος του εἰς τὰς τιμάς, ὑπεραιρόμενος κατὰ πολλὰ μὲ τὸ νὰ ἦτον υἱὸς τοῦ Ἡλίου, ὁ Ἔπαφος μὴ ὑποφέροντας τὴν οἴησιν καὶ ὑπερηφάνειάν του, ὕστερα ἀπὸ πολλὰς συνομιλίας, τῷ λέγει· „Φαίνεται μοι ὅτι δίδεις μεγάλην πίστιν εἰς τὰ „λόγια τῆς Μητρός σου εἰς κάθε πρᾶγμα, ὦ διασκέπτεσαι εἰς ἀμάρτωλον ὑψηλοφροσύνην διὰ τὴν ὑπόληψιν „τοῦ πατρός σου, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν εἶδε τὴν Μητέρα „σου, παρὰ μόνον ὡς βλέπεις ὅλον τὸν Κόσμον". Εἰς αὐτὰ τὰ λόγια ἐρυθριῶντας ὁ Φαέθων, ἐχαλίνωσε τὸν θυμόν του διὰ τὴν ἐντροπήν, ἐπειδὴ δὲν εἶχε σημεῖα, ὅπου νὰ ἠμπορέσουν νὰ τὸν ἐγνωρίσουν εἰς τὸν κόσμον ὅτι ἦταν υἱὸς τοῦ Ἡλίου· ὅθεν κρύπτοντας τὰς στενοχωρίας του, ἐπῆγεν εἰς τὴν Μητέρα του τὴν Κλυμένην νὰ τῆς εἰπῇ τὴν ἀτιμίαν, καὶ ὕβριν, ὅπερ ἔλαβε. „Ναὶ, „λέγει, ὦ μητέρ μου, ὕστερα ἀπὸ πολλὰ παραπονέσματα, ἐγῶ ὅπερ τιμῶμαι πανταχῆ ὡς δυνατὸς, καὶ „εὔτολμος, ἔμεινα ἀναπολόγητος, καὶ ἦξ ἀπτήνα νὰ „ἀκούσω μίαν τοιαύτην φαρμακερὰν κατηγορίαν, χωρὶς „νὰ ἠμπορέσω νὰ ἀποκριθῶ. Ἐὰν λοιπὸν εἶναι ἀληθὲς ὅτι κατάγωμαι ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν Θεῶν, σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ δώσῃς κάρενα σημεῖον, καὶ νὰ μὲ „δείξῃς ὅτι δύναμαι νὰ γίνω ἄξιος τοῦ Οὐρανοῦ". Πρὸς τούτοις ἤρχισε νὰ τὴν παρακαλῇ, τὰ

ΤΟΥ ΟΒΙΔΙΟΥ. ΒΙΒΛ. Α'. 61

χιλώση περισσότερον, καὶ τῶν ὁρμήζεται εἰς ἐκεῖνο ὅπως τῆς ὑπό ποῦθενότερον εἰς τὸν Κόσμον, ἤγουν διὰ τὴν ἀγάπην τὰ ἀνδρός μης, ἢ τῆς θυγατέρων μης, νὰ τὸν κάμψῃ νὰ γνωρίσῃ τὸν πατέρα τε. Εἶναι ἀδήλον ἄν ἐπαρακινήθη περισσότερον ἡ Κλυμένη ἀπὸ τὰς δεήσεις τοῦ Φαέθοντος, ἢ ἀπὸ τὸ πεῖσμα, καὶ τὴν εὐθορυβὴν τῆς ὑποψίας, ὅπως ἠτίμαζε τὸ υἱόν της, καὶ αὐτὴν. Ὡς τόσον ὕψωσαν τὰ χέρια της πρὸς τὸν Οὐρανόν, ἢ βλέψασα τὸν Ἥλιον, ὀμνύω σε, υἱέ μου, τὰ λέγει, εἰς αὐτὸ τὸ λαμπρότατον φῶς, τὸ βλέπον, ἢ ἀκούον ἡμᾶς, ὅτι εἶσαι γεγεννημένος ἀπὸ αὐτὸν τὸν Ἥλιον, ὅπως βλέπεις, καὶ ὅπου κυβερνᾷ ὅλον τὸν Κόσμον· Ἂν σοῦ λέγω πάντα ψεῦδος, ἂς σκοτίσῃ τὸ φῶς τε ἀπὸ ἐμὲ νὰ μὴ τὸ βλέπω πλέον, ἢ ὡς εἶναι αὕτη ἡ τελευταία ἡμέρα, ὅπως τὸν βλέπω τὰ ὀμμάτια μου. Τέλος πάντων, τὰ λέγει, δὲν σὲ εἶναι δύσκολον νὰ πηγαίνῃς εἰς τὸ Παλάτιον τε νὰ τὸν ἴδῃς. Ὁ τόπος ὅπως ἐκεῖνος ἀνατέλλει δὲν εἶναι μακράν ἀπὸ τοῦτα τὰ μέρη. Ἂν ἔχῃς ἀρκετὰ μεγαλοψυχίαν, ὕπαγε μόνος σε νὰ τὸν εὕρῃς, καὶ ἀπὸ αὐτὸν θέλεις μάθῃ τῶν ἀρχῶν τῆς γῆς σε. Εἰς αὐτὴν τὴν ὁμιλίαν εὐφράνθη πολλὰ ὁ Φαέθων, καὶ δὲν ἐσκόπιζετο ἄλλο τι, παρὰ τὸ νὰ ἀναβῇ εἰς τὸν Οὐρανόν· καὶ ἀφοῦ ἀπερνώντας τὴν Αἰθιοπίαν, ἢ τὰς Θερμοπύλας, ὅπου παῦσι τὴν Ἰνδίαν, ἦλθεν ταχέως εἰς τὸν Παλάτιον τοῦ πατρὸς του.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ.

Φαίνεται μοι ότι ὑπέδειξε ὑβρέων ἡ τιμὴ ἀπὸ Ἰδης, ἐπειδὴ ἐσώδειγμα φον εἰδῶ ὅσα ἀεὶ αὐτὸς εἰς τὸν μειακὸν ἢ ὡς δὲ Ἰξαῦρα αὖ εἶναι καλλώτερον νὰ ἀύσκευεται τὸ ὄνομα τῆς εἰς τὸν Μῦθον· παρὰ εἰς τὰ Ἱστορείαν. Ἀπὸ τὸν Μῦθον μαρτυρεῖται ἐρώτησιν τοῦ Διός· ἀλλ' ὑπὸ τῆς Ἱστορείας ὡς νέα πεφαρμηζὸν εἰς τὴν ἀσέληγειαν, ἡ ὁποία ἔσα κοινὴ πόρνη δέν δύγαειοιῶ δη νὰ ἀσχγυαίνῃ μόνον εἰς τὰν πάθδιάης, ἀλλ' ὕπηγε θ, εἰς ἄλας πόλεις θ γώρας, καθώς μὲς ὑποδείχνοιοι τὸ παξίδια, ὅσα ἐκαλύθο ὕπὸ ἐνὰ μερὸς εἰς ἀλὸ εἰς τῦ μακρυσο τῆμε τοὺς. Μὲ ὅλον τῷ τὸ ὁ Ἡρόδοτος λέγει ὅτι ἡ Ἰῷ Συγάμμή τὴν Ἱναγε βασιλέως τοῦ Ἀργείων πράγον ὕπο τῆς Φοίνικας, καὶ ἐφερδῆ εἰς ἡνμ Αἰγύπτου, ὅπα ἐσεῤῥώδον τὸν Δι πῆ, ἡ Ὤσνειις τοῦ ἴσκι βασίλέος, ὸ οποῖος ὕδῆλε νὰ ὀνομάσσῃ Ἶσις Ἄμμων, ὕὀπερ ἴον χρόνου ἐνέιτετο ἤτοι ὁ Ἀργείων παῖς καὶ ὁ Μῆθος ἄλλον δυκτυστημὸ οὗ Θέας τοῦ θύας ὅπε τεσδιμάδων εἰς τῶ Θεσσίνδίῳ, καὶ ἐνρῷκηῦσα ταν Ἰῷ ὑπὸ τὸ σφεμα τῆς Ἵσιδος, ἐμῦνδοόγηδῆ ὅτι αὐτὴ μετεμορφώδῆ εἰς σάρναι, ἡ ὁποία εἶναι Θέα τοῦ Αἰγυπτίαν. Προσέτησιν, ὅτι ἔσας ἀσθιαπος ὁνεμαόμηθος τῦ ἀληδέα Ἑρμης, Θέλοντας νὰ κυμεῦσῃ τὸ Βασιλέαν τοῦ Ἀργείων, ἐδαράμησε τὸν Βασιλέα ὁπορμαόμηθον Ἄργον φρόνιμον καὶ σεβόσμενον γέροντα· ἀλὰ μὴ δύμησης νὰ σελέσσοῦ τὸν σκοπόν τῆ. ἐ Κρεῖσέλε ὑπὸ τὴν Ἐκλάδα, ἐσῶδέφησόε τῖᾳ Ἵσιδα εἰς τὸ Βασίλειον τῆς Αἰγύπτη, καὶ ὅτι ἢ Ἶσις διδάσκαα τοῦ Αἰγυπτίης τῷ γεωργικὰ, καὶ ἀλλα ὠφέλιμα ἀφοῦμ

λόγευς, αλλα δεν ἰξέλιπο αι αρμόζει εδω να ῥηθουν. Ως τοσσον λέγσι τινες ότι οι κατοικοι τε τόπε θέλοντες να περάσουν αυτο το στενόν, κατσκέλασαν μόσικα κατάβια, τα οποία ετρόβουσαν οι θόες, ή εκ τότε ώνομάσθη Βόσφορος. Αλλα πάλιν διαχειλοντοι ότι ώνομάσθη ο τόπος Βόσφορος ύπο του ῥέθ, ότι καί ό Άργος Αίγύπτιος ἐσήλθε εις τον Ἴναχον Ποταμόν, Άργος, δέ αγναι- ρέθησε εις ζώον εις τήν Πελοπόννησον, ύστερον δέ απέρασε το μακρύτερον οι ἄνθρω- ποι ἐπακώ εἰν το κόσμῳ, με το ὁποῖον ἐπέρανα αὐτου το τόπον, ἐπηγοράθησαν να ώνομάσουν τον τόπον Βοσφόρου; με το να είδαν ἐκει ἀφοιου το ζώον αὐτο. Αυτη ώμως δλα είνοι ἔξω τα σκοποῦ μας. Τέλος πάντων ἐπεν τινες ότι αι συχναί ωδολογίασεις, ὁπα η Ἰώ ἔκανεν εις ἐκεῖνην σήν θάλασσαν, διά να γίνη γνωστή η ἀμορφία της εις τής τόπης αυτης, ἔγιναν αἰτία να ώνομασθη το πέλαγος. Ἴώ- νειον' αγκάλα είπαν ἄλλοι, ὁπα λέγσι να ἔλαβε το ὄνομα ἀπο κάπειον Ἴάνειον Ἱερεστίου, ή ὑπο τυς Ἴάνακα, ὁπα ἐκει ἐναυ- ἄγησαν; Αναφέροντο ἔτι δ αλλας αἰτίας, αλλα δεν θέλω επη ποια είνοι η ἀληθέστερα, ἔπειδη καθ ἐγώ ἐποθεσα να το μαθώ ὑπο τι- νος, τό ὕχι να το κείνω κατην τῆν γνώμην μου.